🔺زیستشهرسازی ۸: برنامهی شهردار
زیستشهرسازی تأکید دارد که برنامهریزی در سطوح مختلف، از مقیاس بینالمللی و ملی گرفته تا مقیاس شهری و محلی، بر مبنای ادراک سکونتگاههای انسانی بهعنوان بخشی از طبیعت باشد. بنابراین ضروری است اهداف کلان و راهبردهای توسعه به پروژهها و اقدامات جزئی و قابلسنجش تبدیل شود، بهگونهای که تمام اجزای برنامه، از کلیترین اهداف تا جزئیترین اقدامات دارای چارچوبی منسجم و در راستای توسعهی پایدار باشند.
در برنامههای جاری شهر مشهد، برنامهی میانمدت شهرداری (۱۴۰۱-۱۴۰۴) دارای اهداف و راهبردهای قابلتوجهی است که میبایست با پروژههای اجرایی تکمیل شود. انتظار میرود برنامهی شهردار مشهد، پروژهها و اقداماتی را در خود جای داده باشد که تحقق اهداف برنامهی میانمدت را دنبال کند.
در برنامهی منتشر شدهی منتسب به شهردار مشهد، «توسعهی پایدار - منابع پایدار» بهعنوان مدل پایهی برنامهریزی معرفی شده و بهدرستی به ضرورت پیگیری توسعهی پایدار در سه حوزهی محیطزیست، اقتصاد و اجتماع-فرهنگ اشاره شده است. اما بررسی جزئیات برنامه نشان میدهد که کاربرد «توسعهی پایدار» در سطح انتخاب شعار (مدل پایهی برنامهریزی) متوقف شده است. برای نمونه، در حوزهی خدمات، بهداشت، سلامت و محیطزیست شهری، چالشهای مدنظر شهردار مشهد به سه گزارهی «عدمشناخت مردم از نوع و میزان فعالیتها»، «عدمایجاد فضای مناسب جهت حضور حداکثری سرمایهگذاری بخش خصوصی» و «هزینهی بالای نگهداری» محدود شده است. سپس گزارههایی با عنوان «راهبرد» و با مضمون «ایجاد بازار پسماند»، «ایجاد بازار آب»، «ایجاد نیروگاههای خورشیدی» و «ایجاد رقابت در احداث پارکها» بیان شده است.
مقایسهی برنامهی شهردار مشهد و برنامهی شهرداری مشهد نشان میدهد که اولاً پروژههای اجرایی در دو برنامه یکسان نیستند و ثانیاً تعریف دقیقی از ماهیت و کمیت پروژهها ارائه نشده است. برای مثال مشخص نیست:
۱- منظور از بازار آب چیست و این بازار قرار است چگونه و در چهزمانی احداث شود؟
۲- نیروگاه خورشیدی قرار است در چه مکانی و با چه وسعتی احداث گردد؟
۳- ایجاد رقابت در احداث پارکها در سال ۱۴۰۴ به توسعهی چند هکتار فضای سبز منجر خواهد شد؟
بهنظر میرسد کلیگویی و استفاده از واژگان نامفهوم در برنامهها، نهتنها کمکی به توسعهی پایدار شهری نمیکند، بلکه فرصت پرسشگری از سوی عموم و تعهد مدیران به پاسخگویی را سلب مینماید.
@CharTabaqeh
Post #3322
528