🔺ترین‌ها و زیست‌بوم مشهد
با توجه به معضلات زیست‌محیطی موجود و بحران آب در سایر نقاط کشور، آیا در مشهد چیدمان توسعه مبتنی بر توانمندی بوم‌شناختی صورت می‌پذیرد؟
اگرچه تعریف و طراحی عرصه‌های همگانی و انواع پارک‌ها با رویکردهای موضوعی و غیرموضوعی در شهر می‌تواند گام مؤثری در ارتقای کیفیت زندگی اجتماعی شهروندان باشد، با این وجود، در تعریف و یا بهره‌بردای از پروژه‌هایی که توجیه و مطالعات زیست‌محیطی آن‌ها مبهم است، آن هم تحت لوای شعارهای چشم‌گیر «بزرگ‌ترین»، «اولین»، «...ترین»، تا چه میزان به دوام و ماندگاری خود و زیست‌بوم این سرزمین اطمینان وجود دارد؟
این «ترین»های چشم‌گیر تا چند سال می‌توانند عناوین فعلی را بر دوش خود بکشند و تبدیل به اشتباهات جبرانناپذیر و غیرقابل‌بازگشت نشوند؟ در شهر مشهد با ویژگی‌های سرزمینی آن، در ایجاد دریاچه‌ها و آبشارهای مصنوعی تا چه میزان به لایتناهی نبودن منابع آب زیرزمینی، هدررفت آب (از تبخیر تا نفوذ و...)، تأمین انرژی برق و... توجه شده است؟ در زمانه‌ای که توسط کارشناسان محیط‌زیست حتی از کاشت «چمن» در فضاهای عمومی شهر مشهد به‌دلیل نیاز بالا به آبیاری انتقاد می‌شود، و در زمانه‌ای که تبعات جبرانناپذیر عدم مدیریت صحیح منابع آبی در کشور منتج به موج نارضایتی عمومی شده است، مدیریت شهری به چه تمهیداتی برای پروژه‌های اجرا شده‌ی خود اندیشیده و چه برنامه‌ای برای دریاچه‌های مصنوعی و مدیریت آب در سایر پارک‌های موضوعی خود که در دست طراحی و اجراست در پیش رو دارد؟
@CharTabaqeh
Post #3054
985