🔺توسعه‌ی مبتنی بر قهر و قسر
توسعه‌ی متناسب با زمینه و بستر طبیعی، علاوه بر پشتوانه‌های علمی مرتبط با مفاهیم توسعه‌ی پایدار، دارای مبانی دینی نیز هست. در این زمینه، آیت‌الله جوادی آملی در کتاب «انسان و محیط‌زیست» توضیح می‌دهد که از منظر اسلام، رابطه‌ی انسان و محیط‌زیست، رابطه‌ی قهر و قسر نیست، بلکه رابطه‌ای تسخیری است.
قهر و قسر به‌معنای فشار و شتاب تحمیلی از بیرون است؛ مانند حرکت اشیا به‌سمت بالا که بر خلاف اقتضای طبیعت آن‌ها (و خلاف نیروی جاذبه‌ی طبیعی زمین) است. اما رابطه‌ی تسخیر جایی است که فعل همراه با طبع فاعل روی می‌دهد و عامل بیرونی، آن‌چه را که متناسب با طبیعت اوست، از او می‌خواهد.
آیت‌الله جوادی آملی سپس تصریح می‌کند که خداوند رابطه‌ی انسان با طبیعت را تسخیری می‌داند، نه قهر و قسر.
گرچه نمونه‌های توسعه‌ی مبتنی بر رابطه‌ی قهر و قسر در کشورهای حاشیه‌ی خلیج‌فارس کم نیست، اما به‌نظر می‌رسد برخی اقدامات غیرمرتبط با شرایط زمینه‌ای از جمله ایجاد آبشار مصنوعی در ارتفاعات جنوبی مشهد نیز مصداقی از همین نوع رابطه میان انسان و طبیعت است.
@CharTabaqeh
Post #3042
589