🔺غیررسمیت ۱۵: معماران کنش‌گر

مک‌گورگ در فصل اول کتاب شهرهای رادیکال به نقد پروژه‌های عظیم مسکونی دولتی در امریکای لاتین می‌پردازد. او تلاش معماران مدرن برای برابری را محترم می‌شمارد، و ناموفقیت این پروژه‌ها را بیش از معماری، بر عهده‌ی نگاه تک‌بعدی دولت به مسأله‌ی فقر، نگه‌داری ضعیف، خفگی بروکراتیک، تصمیمات اشتباه اجتماعی، و رقابت‌های سیاسی می‌داند.
از دریچه‌ی نگاه مک‌گورک به معماری، «فرایند» اهمیتی بسیار بیشتر از «فرم» دارد. معماری نویی که او مد نظر دارد، در کالبدش یافت نمی‌شود، بلکه در شیوه‌ی تولیدش نهفته است. او به دنبال نسلی از معماران است که ایده‌آل‌های خودشان را از دست نداده‌اند و آن‌ها را «معماران کنش‌گر» می‌نامد. او معماران کنش‌گر را کسانی می‌داند که نه‌تنها درگیر فرم هستند، بلکه در تنگناهای اقتصادی به دنبال حامی می‌گردند، به بازی‌های سیاسی وارد می‌شوند، بروکراسی را دور می‌زنند، منابع را تلف نمی‌کنند، و ساکنین را وارد فرایند طراحی می‌کنند.

برداشتی از مقاله‌ی کارفرمای فقرای شهری - نوشته‌ی مسعود تقوی - فصلنامه‌ی آبادی، شماره‌ی ۸۳ و ۸۴، صفحات ۷۰ تا ۷۷
@CharTabaqeh