🔺غیررسمیت ۱۱: فرایند شهری شدن
دو رویکرد متقابل از زیست غیررسمی غالب است؛ رویکرد اول غیررسمیت را توسعه‌ای مهارناشدنی و مسبب بسیاری از مشکلات در شهرهای جهان جنوب و شهرهای توسعه‌یافته می‌داند. اما رویکرد دوم، زیست غیررسمی را یک «کارآفرینی قهرمانانه» و پاسخ آنی و خلاقانه‌ی مردم به ناتوانی دولت در برآوردن نیازهای اولیه‌ی جمعیت فقیر می‌داند.
گرچه این دو رویکرد متعارض به نظر می‌رسد، اما هر دو غیررسمیت را برابر با فقر و در مقابل رسمیت تصویر می‌کنند و راه‌حل را در ادغام بخش غیررسمی درون اقتصاد رسمی معرفی می‌کنند.
در مقابل این دو رویکرد، می‌توان غیررسمیت را به‌عنوان شیوه‌ی خاصی از شهری شدن در نظر گرفت و دوگانه‌ی رسمی-غیررسمی را بخش‌های جدایی‌ناپذیر از یک‌دیگر دانست.
اگر تصرف زمین و ساخت خانه‌های خودیاری توسط فقرا غیررسمی است، قسمی دیگر از غیررسمیت نیز در میان طبقات متوسط و مرفه رواج یافته که حاصل تخطی آن‌ها از قوانین حاکم بر زمین و مسکن است. به این ترتیب، رسمیت و غیررسمیت تمایز میان مسکن رسمی و مسکن غیررسمی نیست، بلکه حاصل برخورداری حاکمیت از قدرت تعریف این‌که چه‌چیز رسمی و چه‌چیز غیررسمی است و قدرت تعیین این‌که کدام غیررسمی‌ها حذف شوند و کدام غیررسمی‌ها بر جای بمانند.
آنانیا روی سعی دارد با بازپردازی مفهوم غیررسمیت و با تکیه بر تجربه‌های شهرهای جهان جنوب، به فهم فرایندهای شهری شدن چه در شهرهای جهان سوم و چه در شهرهای توسعه‌یافته کمک کند.
برداشتی از مقاله‌ی زیست غیررسمی شهری: به‌دنبال معرفت‌شناسی برنامه‌ریزی - ترجمه‌ی نیوشا زارعی - فصلنامه‌ی آبادی، شماره‌ی ۸۳ و ۸۴، صفحات ۱۱۸ تا ۱۲۷
@CharTabaqeh
Post #3007
442