از دهه ۸۰ میلادی تا سال ۲۰۰۵، وب استاتیک بود یا وب ۱؛ مثل یه خیابون یک طرفه! که فقط می‌تونستی بخونی، کامنت نمی‌تونستی بدی و هیچ تعاملی صورت نمی‌گرفت. هیچ الگوریتمی برای سرچ و تمایز محتوا وجود نداشت و شما دهنتون سرویس می‌شد تا چیزی که می‌خواید رو پیدا کنید.
از ۲۰۰۵ تا الآن، به لطف فناوری‌های جدید وب تعاملی شد و این همون وب۲ هست، توییتر و فیسبوک اومد و پیدا کردن محتوا راحت تر شد ولی یه مشکلی این وسط هست! وب۲ بر اساس کلاینت سرور کار می‌کنه، وقتی تو یه سایتی می‌رید یا اپی رو باز می‌کنید، به سرور های "متمرکزی" که صاحبشون چند تا شرکت بزرگ و خاص هستند ریکوئست می‌دید؛ یعنی چی؟ یعنی تو وب۲ زیرساخت اینترنت زیر نظر یه سری قوانین خاص که دولت‌ها وضع کردن هست.
ولی تو وب۳ این اتفاق نمی‌افته، مدل کلاینت سرور در کار نیست و جاش از فناوری بلاکچین و شبکه‌ی توزیع شده استفاده می‌شه. تو این فناوری داده ها طوری ذخیره می‌شن که فقط تحت کنترل مالک باشن و شرکت‌ها و دولت‌ها دیگه نمی‌تونن به دیتاها دسترسی داشته باشن. به طور کل وب۳ اومده مشکل حریم خصوصی رو حل کنه، حتی اگر اون شرکت‌های بزرگ سروراشون رو خاموش کنن، بازم دیتا روی هزاران کامپیوتری که روی شبکه بلاکچین هستند قابل دسترسی هست.

نکته:
از اونجایی که شبکه‌های وب۳ از طریق پروتکال‌های غیرمتمرکز، یعنی اصل اصلی بنای بلاکچین و ارزهای دیجیتالی فعالیت می‌کنه، شاهد یه همزیستی قوی بین این سه تا فناوری هستیم.