آزمایش دوشکاف نمایان‌گر این واقعیت است که یک ذره مجبور نیست یا «این‌جا» و یا «آن‌جا» باشد.
بلکه یک ذره به سبب ماهیت موج‌گونه‌اش می‌تواند همزمان هم «این‌جا» و هم «آن‌جا» باشد.
اگر ذرات بتوانند همزمان در دو (چند) مکان باشند، پس چرا سنگ‌ریزه‌ها، آدم‌ها یا سیارات در بیش از یک‌جا دیده نمی‌شوند؟
فیزیک‌دان اتریشی آنتوان زایلینگر توانسته با موفقیت آزمایش دوشکافی را با به اصطلاح باکی‌بال‌ها، ساختارهایی شبیه توپ فوتبال که از ۶۰۰ اتم کربن تشکیل شده‌اند را انجام دهد.
وی قصد دارد این آزمایش را با باکتری که ۱۰۰ برابر بزرگ‌تر است نیز انجام دهد. با این حال هر چه جسم بزرگ‌تر باشد، بودن همزمان آن در دو جا مشکل‌تر می‌شود.
(اشیا بزرگ‌تر بیشتر مایل‌اند کلاسیکی رفتار کنند تا کوانتومی)
دلیل آن ربط چندانی به اندازه‌ی فیزیکی جسم ندارد. هرچه جسمی بزرگ‌تر باشد تمایل دارد برهم‌کنش‌های بیشتری با محیط اطرافش داشته باشد، در نتیجه آشکارسازی آن ساده‌تر می‌شود . . ..
📚 «برنامه‌ریزی عالم»
سِت لوید
Post #1926
183
- 👍 4
- 👏 1