سخندان و سخنوری که به ابدیت پیوست
نگارنده : احمد لطفی

مرگ در کمین و کس نمی داند کدامین روز می میرد.
سخندان، تاریخدان و حافظه ی تاریخی استانهای ایلام و لرستان بعد از صد سال زندگی، و تجربه و شرکت در مراسم و جلسات و مجالس گوناگون، و خدمت به همنوعان با ادبیاتی انسانی و اخلاقی، جهان هستی را در دنیا وداع گفت. شادروان استاد منوچهر مرادخانی بزرگ توشمالهای آبدانان و حومه، بارها در محافل خواستگاری، و رفع و رجوع مشکلات مردم در منطقه ی غرب کشور حضور فعال داشت. ایشان مرد بزرگی بود، که واژه ی مرگ ونیستی برای ایشان بسیار کوچک است، زیرا حرکات و سکنات و گفتار و کردارش حکایاتی نا میرا در بین اندیشه و اذهان مردم هستند، زیرا دلها و عمل‌ها و وجدان ها گواهی می دهند، ایشان استادی سخنور و سخندان بودند. فرزند پدری برجسته در صفحه ی کرد استان ایلام بود.
تا آخر عمر خوش کلام و خوش قلب، و موءدب و میهمان نواز و مجلس آرا و خوش فکر بودند. انسانی پر انرژی و متبسم و رفیق نواز بسان وی ، در این دیار کم هستند.
در دوران پیری هم نسبت به اطرافیان خوش زبان با محبت سخن می گفت چند روز که در بیمارستان بستری بودند، پرستاران همه از ادب و برخورد والای انسانی وی تشکر می کردند. آنها می گفتند تا کنون بیماری بدین ادب و خوش زبانی و قدر دان ندیده ایم. به نوبه ی خود این مصیبت را به باز ماندگان و طوایف مختلف ایل توشمال خاصه توشمالهای مرادخانی و بستگان سببی و نسبی آنها تسلیت عرض می نمایم از خالقِ سخن آفرین، برای آن نادره ی دوران در بین جوامع ایلیاتی، که به حق پیوسته است ، علو درجات و رحمت واسعه، و برای بازماندگان صبر و آرامش و سلامتی را مسئلت می نمایم.
روحش شاد و یادش گرامی باد
۱۴۰۵/۷/۱۴