دره‌شهر را به معاون وزیر نشان دادید یا فقط از کنارش عبور کردید؟
معاون وزیر میراث فرهنگی آمد؛
آمد به ایلام، به سرزمینی که اگر تاریخ را ورق بزنیم، برگ‌هایش از جنس سنگ و سفال و قلعه و پل و شهر باستانی است.
اما سؤال اینجاست:
سهم دره‌شهر از این سفر چه بود؟
شهری که تاریخ در کوچه‌هایش نفس می‌کشد؛
شهری که سیمره، این نگین باستانی، هنوز زیر آفتاب ایلام روایت‌های ناگفته دارد؛
شهری که قلعه‌ها و پل‌ها و تنگه‌ها و طبیعت بکرش می‌توانند هر گردشگر تاریخ‌دوستی را ساعت‌ها پای خود نگه دارند؛
شهری که سال‌هاست درباره ظرفیت‌های تاریخی و گردشگری‌اش سخن گفته می‌شود، اما ظاهراً هنوز برخی مسئولان محلی نمی‌دانند «امتیاز گرفتن» از یک مقام وزارتخانه، فقط با سلام و صلوات و چند عکس یادگاری حاصل نمی‌شود!
اگر قرار بود معاون وزیر خودش بیاید و تازه برای مسئولان توضیح بدهد که دره‌شهر چه ظرفیت‌هایی دارد، پس این همه اداره و جلسه و کارگروه و مسئول و مشاور برای چه داریم؟
مگر مسئول محلی نباید پیش از آمدن مقام وزارت، فهرستی از مطالبات مشخص، عدد و رقم قابل پیگیری روی میز بگذارد؟
مگر نباید گفته می‌شد:
آقای معاون!
این موزه نیاز به اعتبار دارد؛
این محوطه تاریخی نیاز به ساماندهی دارد؛
این جاده دسترسی نیاز به اعتبار دارد؛
این منطقه گردشگری زیرساخت می‌خواهد؛
این ظرفیت طبیعی، سرمایه‌گذار می‌خواهد؛
این آثار تاریخی، برنامه معرفی و حفاظت می‌خواهند؛
این مردم، سهمی از اقتصاد گردشگری می‌خواهند؛
و این شهرستان، یک بسته ویژه توسعه گردشگری می‌خواهد، نه صرفاً چند جمله زیبا در پایان یک بازدید!
این شهرستان آن‌قدر «میراث» دارد که برای معرفی‌اش به مسئولان، نیازی به شعر گفتن نیست؛
فقط کافی است پرونده‌ای درست و حسابی روی میز باشد.
آقایان مسئول!
مقام وزارت برای دیدن ظرفیت نمی‌آید؛
برای شنیدن مطالبه می‌آید.
برای همین است که وقتی چنین فرصتی ایجاد می‌شود، باید یک لیست بلندبالا از پروژه‌های ضروری، اعتبار مورد نیاز، موانع قانونی، ظرفیت‌های سرمایه‌گذاری و مطالبات مردم روی میز باشد.
باید گفته شود:
اگر دره‌شهر قطب تاریخی و گردشگری است، پس سهمش از اعتبارات گردشگری کجاست؟
اگر آثار تاریخی دارد،
اعتبار حفاظت و مرمتش کجاست؟
اگر ظرفیت ثبت جهانی دارد،
برنامه عملیاتی‌اش کجاست؟
اگر گردشگر می‌تواند اقتصاد شهرستان را متحول کند،
زیرساختش کجاست؟
اگر سرمایه‌گذار می‌خواهیم،
مشوق و بسته سرمایه‌گذاری‌اش کجاست؟
و اگر قرار است مردم از این خوان گسترده میراث فرهنگی نانی بخورند،
سهم مردم در این سفره کجاست؟
دره‌شهر را نباید با چند بنر و چند عکس و چند جمله تشریفاتی معرفی کرد.
دره‌شهر را باید مطالبه کرد.
باید پای میز وزارتخانه گذاشت.
باید گفت:
«این شهرستان فقط یک نقطه روی نقشه نیست؛
اینجا بخشی از تاریخ این سرزمین است.»
مسئولان عزیز!
فرصت‌ها مثل رود سیمره‌اند؛ اگر به‌موقع از آن استفاده نکنید، از کنارمان عبور می‌کنند.
سفر معاون وزیر تمام شد؛
عکس‌ها گرفته شد؛
خبرها منتشر شد؛
جملات زیبا هم گفته شد.
اما حالا وقت آن است که مردم بپرسند:
از این سفر دقیقاً چه چیزی برای دره‌شهر گرفتید؟
چند میلیارد اعتبار؟
کدام پروژه؟
کدام مصوبه؟
کدام تعهد؟
کدام زمان‌بندی؟
کدام پیگیری؟
چون مردم دیگر از «تأکید شد»، «بررسی شد»، «پیگیری می‌شود» و «ظرفیت دارد» خسته‌اند.
مردم نتیجه می‌خواهند.
دره‌شهر به مسئولانی نیاز دارد که وقتی معاون وزیر می‌آید،
نه اینکه فقط در کنار او بایستند؛
بلکه پشت سر مطالبات مردم بایستند.
وگرنه فردا دوباره می‌آیند،
دوباره بازدید می‌کنند،
دوباره عکس می‌گیرند،
دوباره می‌گویند:
«دره‌شهر ظرفیت‌های بسیار خوبی دارد...»
و ما هم دوباره می‌گوییم:
«بله آقایان؛ همه می‌دانند دره‌شهر ظرفیت دارد؛
هنر شما این است که بالاخره یک روز کاری کنید این ظرفیت، به فرصت تبدیل شود!»
دره‌شهر گنج کم ندارد؛
آنچه کم دارد، اراده‌ای است که گنج را از زیر خاکِ بی‌تدبیری بیرون بکشد.و این مطالبه مردم است؛
نه از سر گلایه،
بلکه از سر دلسوزی برای شهری که تاریخش بسیار بزرگ‌تر از آن است که در حاشیه تصمیم‌ها و برنامه‌ها بماند.
با احترام و در راستای مطالبه‌گری،
ابوذر اسدی فر
Post #81597
519