۷۳ روز قطعی اینترنت.

از خساراتی حرف بزنیم که مسئولین و رسانه ها  در برابر آن سکوت میکنند و هرگز نمیتوانند جبرانشان کنند :

🔴اکوسیستم استارتاپی که یک دهه طول کشید ساخته شود، در چند هفته از هم پاشید.

🔴سرمایه‌گذاران خارجی که به سختی جذب شده بودند رفتند ،اعتماد را نمی‌شود با بخشنامه بازگرداند.

🔴نخبگان فناوری که ماندن را انتخاب کرده بودند، حالا در صف سفارتخانه‌ها ایستاده‌اند.

🔴فریلنسرهایی که ارز وارد کشور می‌کردند قراردادهایشان را از دست دادند، کارفرمای خارجی یک هفته صبر می‌کند، نه ۷۳ روز.

🔴رتبه‌های SEO، پروفایل‌های بین‌المللی و حضور دیجیتال کسب‌وکارها فروپاشید، الگوریتم‌ها غیاب را فراموش نمی‌کنند.

🔴پروژه‌های نرم‌افزاری بین‌المللی که تیم‌های ایرانی روی آن‌ها کار می‌کردند لغو شدند ، جایگزین‌شان را از هند و اوکراین آوردند.

🔴دانش‌آموزان و دانشجویانی که در دوره حساس آموزشی بودند، هزینه‌ای پرداختند که هیچ کنکور دوباره‌ای جبرانش نمی‌کند.

🔴پزشکان و محققانی که به پایگاه‌های داده علمی دسترسی داشتند، ۷۳ روز از دانش روز دنیا قطع شدند.

🔴کسب‌وکارهایی که تازه از کرونا و جنگ 12 روزه و دی ماه سر بلند کرده بودند، این بار دیگر بلند نشدند.

🔴اعتبار بین‌المللی ایران به عنوان یک بازار دیجیتال برای سال‌ها یا شاید برای همیشه به پایان رسید.

🔴برخی از این خسارات با پول جبران می‌شوند. برخی با سال‌ها کار. برخی هرگز ؛ اعتماد خریدنی نیست !

و کسانی که از این قطعی دفاع می‌کنند؟

همان‌هایی که نمی‌دانند DNS چیست؟
حتی فرق کابل HDMI با کابل LAN رو هم نمیدونند

و تفاوت اکوسیستم دیجیتال با یک مغازه سنتی را درک نمی‌کنند.

در علم ارتباطات به این «Epistemic Incompetence» (بی‌صلاحیتی معرفتی) می‌گویند  وقتی کسی نه‌تنها موضوع را نمی‌فهمد، بلکه نمی‌داند که نمی‌فهمد.