«من از نهایت شب حرف می‌زنم،
من از نهایت تاریکی،
و از نهایت شب حرف می‌زنم.
اگر به خانه من آمدی، برای من ای مهربان، چراغ بیاور،
و یک دریچه،
که از آن
به ازدحام کوچه‌ی خوشبخت بنگرم.
عشق، همان روشنایی است که در ظلمت مرا زنده نگه می‌دارد.
عشق، همان چیزی‌ست که بودنِ من را معنا می‌کند.
و تو، همه‌ی این عشق هستی.♥️✨️»
•فروغ فرخزاد