دوست داشتن تو، نه از جنس عادت بود، نه هوس.
یه جور ایمان بود، یه جور پرستشِ بی‌نیاز از دلیل.
مثل شعرای شاملو، که وقتی می‌خونیش، حس می‌کنی یه جا از دنیا بالاخره برای تو ساخته شده.
تو شدی اون نقطه‌ی امن، اون آغوش بی‌قضاوت، اون “همه‌چیز” که فقط یه‌بار توی زندگی پیداش می‌کنی.🩵