Прывітанне, сябры!
Не было мяне тут некаторы час, ездзілі з мамай у Грэцыю, мы з ёй не бачыліся 5 гадоў і вось упершыню сустрэліся! Так радасна ад гэтых успамінаў)
А я дачытала
"У вас такі мілы акцэнт" Кацярыны Оаро. Вярнулася тут з адпачынку і адразу схапілася за кнігу, якую мне так ласкава падарылі ў кнігарні Bukinistka. За што ім вялікі дзякуй!
Напэўна, кніга мне спадабалася таму, што ў мяне самой ёсць досвед эміграцыі, які даўся мне вельмі цяжка. Я гэта вось зразумела асабліва выразна, калі чытала. Некаторыя сказы былі вельмі блізкімі, проста да слёз.
І напісана ўсё вельмі цікава, міла і весела. Добрая кніга, я б сказала.Як трыпутнік да майго сэрца, якое схавана недзе пад землямі ў Слаўгарадзе (мой родны гарадок ў Магілёўскай вобласці).
А сама пісьменніца напісала пра тое, што сама выдатна ведае: пра жыццё ў Італіі і Францыі.
Эміграцыю ў Еўропу часта ўяўляюць як Эльдарада. Здаецца, ты будзеш вось гэтай жанчынай у кампаніі сябровак, якая папівае латэ макіята суботнім днём. І ты сапраўды будзеш ёю, часам.
Вельмі шмат тут культурных параўнанняў і асаблівасцей. Напрыклад, пра неверагодную любоў італьянцаў да футбола, жудасную ветлівасць французаў і іх вялізныя летнія адпачынкі, запланаваныя моцна загадзя.
Мне спадабалася, як адкрыта і па-чалавечы Кацярына піша пра свой досвед, свае пошукі і страхі.
Я, напрыклад, саромеюся размаўляць па-польску. Я ведаю, што ў мяне акцэнт. І вось я знайшла такія смешныя і адначасова суцяшальныя радкі:
— Адкуль у Вас такі лёгкі мілы акцэнт? — пытаецца кожны француз маю сяброўку-перакладчыцу. Яна жыве ў Францыі шмат гадоў і ведае французскую дасканала. Мова — гэта яе прафесія, і адзін з ейных кліентаў — кампанія Dior. [...]
— Што ж, — згаджаецца яна сціпла. — Французская — гэта ўсяго толькі мая чацвёртая мова.
Наколькі я ведаю, гэта першая кніга аўтаркі на беларускай мове (усё ж не, яна перакладная). Ну ў яе атрымалася выдатна!