مأموری که ماشه را می‌چکاند تا فقط «بترساند»، در واقع در حال تمرین «بی‌حسی جنایت‌کارانه» است. او مرز میان «انسان» و «نشانه» را گم کرده است. شلیک به ماشینی که صدای خنده یا گریه‌ی کودکی از آن می‌آید، یعنی سقوط به چاه ویل «نهیلیسم نظامی». حاکمیتی که اقتدارش را بر پایه‌ی «ضربان قلب تندشده‌ی یک مادر» و «لرزش دستان یک پدر» بنا می‌کند، پیش از آنکه سقوط سیاسی کند، دچار «مرگ تمدنی» شده است. این قدرت، دیگر «حاکم» نیست؛ یک «شکارچی شب‌رو» است که از وحشت طعمه‌هایش تغذیه می‌کند.