عبدالرضا داوری: ‏ نکاتی درباره امان نامه سرویس امنیتی آمریکا برای وزیرخارجه ایران

این نامه مطلقا یک رویه رایج و معمول نبوده و نیست، بلکه اقدامی بسیار نادر و خلاف عرف دیپلماتیک محسوب می‌شود.
علت نادر بودن نامه این است که با وجود جنگ بین ایران و آمریکا، ایران به‌طور رسمی از آمریکا درخواست حفاظت و امنیت وزیر خارجه خود را کرده است. سوابق تاریخی نشان می‌دهد که در چنین شرایطی، کشورها معمولاً به توانمندی‌های امنیتی و اطلاعاتی و حفاظتی خود یا نهادهای بین‌المللی تکیه می‌کنند، نه اینکه از دولت متخاصم تقاضای محافظت کنند.
این در حالی است که اساسا در طول برگزاری مجمع عمومی سازمان ملل، آمریکا به‌عنوان کشور میزبان موظف است طبق موافقت‌نامه مقر سازمان ملل، امنیت همه هیئت‌های دیپلماتیک را تضمین کند. این مسئولیت معمولاً توسط سرویس امنیت دیپلماتیک (DSS) وزارت خارجه و در مورد برخی مقامات ارشد (مثل رؤسای جمهور) توسط سرویس مخفی انجام می‌شود و نیازی به درخواست کتبی و مکاتبه رسمی از سوی کشورها نیست.
این مکاتبه به دلیل جنگ و محاصره جاری بین ایران و امریکا یک رویداد بی‌سابقه در تاریخ سازمان ملل است و در هیچ یک از ادوار گذشته چنین تقاضایی به صورت رسمی از سوی ایران مطرح نشده بود.
در گذشته الگوی معمول این بود که مقامات ایران به نیروهای حفاظتی خود متکی بودند یا از طریق کانال‌های دیپلماتیک، ترتیبات امنیتی را بدون ایجاد یک مکاتبه رسمی و علنی که نشان‌دهنده وابستگی امنیتی به امریکا باشد، هماهنگ می‌کنند.
این نامه نشان‌دهنده یک پارادوکس دیپلماتیک است: از یک سو، ایران با آمریکا درگیر جنگ و محاصره و کشتار شهروندان ایرانی توسط ارتش جنایتکار آمریکاست و از سوی دیگر، برای تضمین امنیت مقامات خود در خاک آمریکا، رسماً به این کشور متجاوز متوسل شده است!