وقتی تحت استرس یا فشار عصبی قرار می‌گیریم، بدن هورمونی به نام کورتیزول آزاد می‌کند که باعث افزایش اشتها و میل به خوردن غذاهای پرکالری می‌شود. این واکنش بخشی از سیستم بقاء بدن است که دنبال تأمین انرژی سریع در شرایط فشار است.
از طرف دیگر، خوردن غذاهای شیرین و چرب باعث تحریک سیستم پاداش مغز می‌شود و هورمون دوپامین ترشح می‌شود؛ هورمونی که حس خوشایند و آرامش موقت ایجاد می‌کند. این چرخه باعث می‌شود در مواقع استرس، ناخودآگاه به سمت غذا خوردن به‌خصوص خوراکی‌های خوشمزه و پرانرژی گرایش پیدا کنیم.
• مطالعه‌ای در سال ۲۰۲۳ نشان داد که در زنان چاق مبتلا به پرخوری عصبی، سطح کورتیزول با شدت اختلال ارتباط دارد. این یافته نشان می‌دهد که استرس می‌تواند تأثیر مستقیمی بر شدت پرخوری عصبی داشته باشد.
منبع: pubmed.ncbi.nlm.nih.gov
• مرور سیستماتیک در سال ۲۰۲۲ نشان داد که دوپامین، به‌عنوان ناقل عصبی مرتبط با پاداش و لذت، در پرخوری عصبی نقش دارد. این مطالعه تأکید می‌کند که اختلال در سیستم دوپامین ممکن است به رفتارهای پرخوری منجر شود.
منبع: jeatdisord.biomedcentral.com