روی زبان ما سلول‌های گیرنده‌ی چشایی وجود دارن که می‌تونن مزه‌های مختلف رو تشخیص بدن. بنابراین مثلا برای تشخیص شیرینی، فقط نوک زبان فعال نمی‌شه؛ قسمت‌های مختلف زبان می‌تونن در تشخیص شیرینی، شوری، ترشی، تلخی و اومامی نقش داشته باشن.
پس این تصور که:
هر قسمت زبان فقط یک مزه‌ی خاص رو تشخیص می‌ده درست نیست.

🧠 پس این نقشه‌ی معروف از کجا اومد؟
ماجرا به یک برداشت نادرست از پژوهش‌های قدیمی برمی‌گرده. در واقع، پژوهش‌های اولیه بیشتر درباره‌ی تفاوت جزئی حساسیت بخش‌های مختلف زبان بودن، نه اینکه هر قسمت فقط یک مزه رو بفهمه.
این ایده بعدها ساده‌تر و ساده‌تر شد تا اینکه تبدیل شد به همون «نقشه‌ی زبان» معروفی که سال‌ها در کتاب‌ها و کلاس‌ها می‌دیدیم
#آناتومی_پسند_باشه
@Brain_land