مغز برای اینکه بفهمد این دست متعلق به من است، فقط به یک حس تکیه نمی‌کند؛ بلکه اطلاعات بینایی، لامسه و حس وضعیت اندام‌ها (حس عمقی) را با هم ترکیب می‌کند.
وقتی مغز می‌بیند که دست پلاستیکی لمس می‌شود و تقریباً همزمان، دست واقعی هم همان لمس را احساس می‌کند، این دو پیام حسی با هم هماهنگ می‌شوند.
در این فرایند، نواحی‌ای از مغز مثل قشر پیش‌پیشانی حرکتی (Premotor Cortex) در یکپارچه‌کردن اطلاعات حسی و ایجاد حس «تعلق داشتن بدن» نقش دارند.
نکته‌ی عجیب‌تر اینجاست که وقتی این هماهنگی حسی ادامه پیدا می‌کند، حس موقعیت دست واقعی هم ممکن است تحت تأثیر قرار بگیرد؛ یعنی مغز کم‌کم اطلاعات بینایی را با اطلاعات بدنی خودش ترکیب می‌کند.
مغز فقط واقعیت را دریافت نمی‌کند؛ بلکه با ترکیب اطلاعات حسی، برداشت خودش از بدن را می‌سازد.