اول مهر، بعضی نیمکت‌ها فقط خالی نیستند؛
پشت آن‌ها، رویاهایی نشسته که ناتمام مانده‌اند...

رها، دختر ۸ ساله‌ی مینابی، یکی از همان رویاهای ناتمام بود.

دختری که بعد از پنج سال انتظار ، با آمدنش خانه‌ی پدر و مادرش را پر از زندگی کرد.
رها می‌خواست دندانپزشک شود؛
و آن‌قدر کودکانه و شیرین، «مجانی» را «مرجانی» صدا می‌زد و می‌گفت می‌خواهد کسانی را که توان پرداخت ندارند، «مرجانی» درمان کند.
اما فرصت بزرگ شدن،
پوشیدن روپوش سفید،
از رها گرفته شد.

و رها تنها یکی از آن‌هاست...

کودکانی که قرار بود این روزها با کیف‌های رنگی راهی مدرسه شوند،
آینده ی ایران را بسازند،
و روزی رویاهای کودکی‌شان را به واقعیت تبدیل کنند.
شاید امروز، جای رها در یکی از نیمکت‌ها خالی باشد؛
اما صدای رها و تمام کودکانی که قرار بود امروز کنارمان باشند در جهان پیچیده است. 🤍


به یاد دانش‌آموزانی که باید امروز کنارمان می‌بودند.
به یاد آرزوهایی که فرصت بزرگ شدن پیدا نکردند. 🤍

#اول_مهر
#دانش_آموزان_ایران
#رویاهای_ناتمام
#برای_فراموش_نکردن
#از_دانشجو_به_جهان