لبخندهای بلند،
گاه از گریه‌های فروخورده عمیق‌ترند؛
آن‌ها نوری نیستند،
نقابی‌اند که تاریکی را آراسته می‌سازند
تا درد، بی‌صدا در پشت آن،
نَفَس بکشد.
بگذار زمان بگذرد…
بگذار سنگِ روزگار،
در شیارهای خستگی‌ات خانه کند؛
شاید وزنش
تو را به ژرفای خویشتن فرو ببرد،
جایی که حقیقت،
بی‌هیاهو برهنه است.
بگذار احساساتت زنده بماند،
حتی اگر زخمی باشد؛
زیرا مرگِ احساس
آرام‌تر از مرگِ جسم نیست—
و انسانی که نلرزد،
آهسته آهسته
به سایه‌ای از خود بدل می‌شود.
دلتنگی
تنها یک غم نیست؛
دلتنگی،
ریشه‌ای‌ست که در هزار شکل
در قلب می‌پیچد،
شاخه می‌زند،
و نام هر شاخه‌اش
یاد، حسرت،
یا رویایی ناتمام است.

#صفیه_لودین