دوستانی که از من تقاضا میکنند تا کتاب‌های را برای‌شان معرفی کنم انگیزه برای زندگی پیدا کنند و بگفت خودشان انگیزیشی باشند، خدمت‌شان عرض کنم که بنده از این نوع کتاب‌ها کاملا متنفرم و هیچ‌وقت نه علاقه به خواندن‌شان دارم و نه دوست دارم دیگران بخوانند. چون کسانیکه این کتاب‌ها را می‌نویسند هیچی در بساط ندارند و برای گرم بودن بازارشان میایند و چنین کتاب‌های را مطرح می‌کنند. دوستانی که با روانشناسی زدر آشنایی دارند می‌دانند این کتاب‌ها چگونه کتاب‌های هستند. کتاب‌های با چند حرف احمقانه ذهن آدم را تا سقف بالا می‌برند و توانایی نگهداریش را ندارند. خواندن کتاب‌های انگیزیشی شبیه هوا می‌ماند، یک بادکنک(پوقانه) را در نظر بگیرید، شما هر چه در آن هوا بدمید بزرگ و بزرگ‌تر می‌شود، می‌دانم مثال احمفانه‌ی ردنم. اما از یک‌جایی به بعد دیگر توانایی برداشت هوا را ندارد و می‌ترقد. کتاب‌های انگیزیشی دقیقا چنین داستانی دارند، آدم‌ را هوایی می‌کنند و در جاهای آدم به مشکل بزرگ دچار شود رهایش می‌کنند، چون توانایی آن را ندارند. نمی‌گویم کتاب انگیزیشی نخواندم. یک وقت‌های به کله‌ام زده و دیوانه‌وار می‌خواندک. حالا شما تصور کنید یک انگشت شما قطع شده و به شدت درد دارید. کتاب‌های انگیزیشی با شما چه کار می‌کنند؛ میگویند درست است که انگشتت قطع شده و درد داری، اما بخود بگو هیچ اتفاق نیفتاده و چیزی نیست، یعنی به چشمت خاک بزن و بخودت دروغ بگو. آخر مگر می‌شود؟ بله در روانشناسی زرد می‌شود. یا خدا نکرده شما عزیزی خود را از دست میدهد، و غم که شما را در خود میگیرد نمی‌توانید به سادگی از آن بگذرید. ولی این کتاب‌های لوده میگویند اشکال ندارد حرفی ندارد که، بخودت بگو زنده است یا کاری کن که چند لحظه فراموشش کنی. خلاصه اینکه این نوع کتاب‌ها به اساسی یک معیارهای احمقانه و بیهوده‌ی استوار استند که آدم فکر کند، از خنده روده‌بر می‌شود و چقدر دلش به کسانیکه به این کتاب‌ها دل بستند می‌سوزد.
کتاب‌های چون:
لطفا گوسفند نباشید
اثر مرکب
تیکه‌های از یک کل منسجم
ایده اثر بخش
قدرت و اراده
چهار اثر فلورانس
کتاب راز
اصول موافقیت
دختر خودت باش
‎افسانه کاریزما
این کتاب‌ها و کتاب‌های دیگر که به چنین اصلی استوار استند ارزش خواندن ندارند. این جمله کتاب‌های بود که یک خودم احمق بودم که به اینها دل خوش می‌کردم. این کتاب‌ها شبیه مواد مخدر می‌مانند، شما را چند روز از حال بی‌حال می‌کنند و بعد از آن حال‌تان بدتر می‌شود. من تعداد کمی این کتاب‌ها را اسم بردم، چه بسا این کتاب‌ها در جامعه‌ی ما چنان زیاد استند که نمی‌شود در چند خط آنها به معرفی گرفت.
اما پاسخ به اینکه پس چه کار کنیم؟ خدمت شما عرض شود که زندگی بدون درد و رنج و شکست و پیروزی هیچ وقت ممکن نیست. شاید همین شکست و امیدهاست که آدم‌ها می‌توانند هشتاد تا سدسال این فلاکت را دوام بیارند. تا جای خودم آموختم بیرون آمدن از رنج‌ها تنها پذیرفتن آنها است. واقع بین بودن به زندگی و اینکه زندگی هیچ‌وقت بدون رنج نبوده/نیست. راه دیگر رفتن سمت فلسفه رنج و درد است که در این زمینه ما هم کتاب‌های خوب داریم و هم آدم‌های که اینها را برای می‌فهمانند. فلسفه رواقیون و کتاب‌های از ایشان و درباره‌شان نوشته شده می‌تواند پاسخگویی خوب برای ما باشند. از شخصیت‌های که خیلی دوست دارم بگویم بوداست، بودا از کسانی‌ست که خیلی درباره‌ی رنج آدم‌های پرداخته است. می‌توانید آموزه‌های بودا را تعقب کنید که خیلی‌ها فعلا در رسانه‌های اجتماعی آموزش میدهند. رنج همزاد با آدم است و آدم با گریه و آه متولد می‌شود. پس خاک زدن به چشم خود و فرار لز مهلکه هیچ دردی را مدوا نمی‌کند. باید تا عمق درد و رنج رفت که آن را درک کرد. ما آدم‌ها هیچکدام به یک پدیده یک نگاه مشترک نمی‌توانیم داشته‌باشیم و باید این را بپذیریم. حقا که رنج‌ها آدم را به متعالی بودن می‌رسانند، آدم‌ها اگر با رنج بزرگ نمی‌شدند، ما هیچ‌وقت آثار و شخصیت‌های به بزرگی مولوی، حافظ، نیچه، داستایسفکی و دیگران بررگانی که کلیدهای رنج گشایی را دم‌ دست ما قرار دادند، نبودند. پس رنج نعمت است و باید ما معیاری روبری آن را داشته‌باشیم. در بخش رنج پذیری و چگونگی برخورد به آن کتاب‌های خیلی خوبی داریم.
فلسفه‌ی زندگی
فلسفه‌ی درد
فلسفه‌ی تنهایی
هنر شاد زیستن
حکمت زندگی
و کتاب‌های دیگر که فعلا به ذهنم نمی‌رسند در این بخش می‌توانند کمک‌های خیلی خوبی برای ما کنند. اگر می‌خواهید شاد زندگی کنید، دم را عنیمت شمرده و خیام‌وار زندگی کنید. اگر می‌خواهید با رنج به تعالی برسید، سمت دیگر کتاب‌ها و زندگی بزرگ دیگر بروید. طوری که گفتم هیچ دو آدم مسیر مشترک ندارند، ولی جاهای با هم اشتراکات با هم دارند. این می‌تواند گاهی آدم را در مسیر زندگی کمک کند تا بتواند به یک بخش چیزهای که دارد برسد.
پ.ن: گرچه طولانی شد، می‌خواستم فشرده‌تر باشد که از این بیشتر نشد فشرده بگویم.