او تجلیِ نجابت در این دیار بود؛ هرچند وجودش را رنج و مرارت فراگرفته بود، اما وانگه که در آستانِ من می‌بود، خودِ واقعی‌اش را نشانم می‌داد.
​عجب قدسیتی داشت... حرمت نگه می‌داشت و نجیب بود. زیبا بود و اسمش نیز به همان زیبایی و آن شخصیتِ فرهیخته‌اش، عجیب بر دل چنگ می‌زد. او عطیه و هدیه‌ی خداوند بود.
​وانگه که لب به سخن می‌گشود، چنان با احتیاط و وسواس کلمات را برمی‌گزید که گویی با آخرین گوهرِ باقی‌مانده در این جهان نجوا می‌کند. او یک نفر بیش نبود... اما برای من، تمامیِ جهان در همان یک نفر خلاصه می‌شد.

#فاطمه_هدیه

@book_study121🤍🌸