وقتی خودم را به قدر کافی دوست داشتم فهمیدم سکوتی که از ترس شکستن دل دیگران انتخاب کرده بودم صدای خفه شدهٔ روح خودم بود؛ دیگر نخواستم خودم را در قفس انتظاراتی زندانی کنم که در آن نه رشدبود، نه آرامش فهمیدم که دوست داشتن خود یعنی جرأت«کنار گذاشتن» هرچیزی که مرا از خود واقعی ام دور می کند…