یا علی، غرض تویی ز وجودِ همه جهان، ورنه
«لَما تَکَوَّنَ فِی الکَونِ کائنٌ لَولاک»

«تبسم ۵» به پایان رسید؛ اما حکایتِ لبخندهایش هنوز در دل‌ها جاری است.

در این روزهای مبارک، پنجاه‌ونه آرزو در دل کودکانی جوانه زده بود که چشم‌به‌راه معجزه‌ای از جنس مهربانی بودند. و خدا خواست که به یُمن نام بلند امیرالمؤمنین علیه‌السلام و به برکت دستان کریم شما، هیچ آرزویی در حسرت نماند و هیچ نگاه منتظری بی‌پاسخ نمانَد.

چه زیباست که در روزگاری که بسیاری از دل‌ها خسته‌اند، هنوز قلب‌هایی می‌تپند که برای لبخند کودکی ناشناس، بی‌قرار می‌شوند؛ دل‌هایی که بی‌هیاهو می‌بخشند، بی‌نام می‌کارند و بی‌ادعا، شادی می‌آفرینند.

شما تنها هدیه‌ای به کودکان نرساندید؛ چراغ امید را در خانه‌هایی روشن کردید که روزگار، روشنایی را از پنجره‌هایشان ربوده بود. شما به کودکان این سرزمین یادآوری کردید که هنوز می‌توان به مهربانی آدم‌ها دل بست و هنوز دست‌های خدا از آستین بندگانش بیرون می‌آید.

امروز که آخرین آرزو نیز به مقصد رسیده است، ما مانده‌ایم و قلبی سرشار از شکر. واژه‌ها در برابر این همه مهر، کوچک‌اند و زبان از ادای سپاس قاصر.

تنها می‌توانیم دعا کنیم که خداوند، لبخندهایی را که بر لب کودکان نشاندید، در دشوارترین روزهای زندگی‌تان به لبخندِ اجابت بدل سازد و برکت این مهربانی را نسل به نسل در خانه‌ها و دل‌هایتان جاری گرداند.

به رسم ادب، در برابر این همه عشق و کرامت، سر تعظیم فرود می‌آوریم.
❤️

با سپاس و ارادت
بنیاد خیریه آقا امیرالمؤمنین (ع)

@bonyadagha