سلام

راستش رو بخواید، نمی‌دونستم بعد از این‌همه مدتِ طولانی و بی‌خبری، چطوری باید دوباره پیشتون بیام و شروع کنم، ولی الان دلم خواست که این رو بنویسم و باهاتون حرف بزنم.
می‌خوام از همه‌تون عذرخواهی کنم که این مدت نبودم و جویای حالتون نشدم. این سکوت از روی بی‌معرفتی نبود فقط درگیرِ روزهایی بودیم که حتی بیرون اومدن از لاکِ خودم برام یه کارِ نشدنی بود. از همه‌ی کسایی که توی این مدت بهم پیام دادن یا زنگ زدن، ممنونم؛ می‌خوام بدونید که تک‌تکتون توی این روزهای سخت، تنها نقطه‌ی اتصالِ من به دنیای بیرون بودید. بودنتون برام خیلی عزیز و باارزشه و به داشتنتون افتخار می‌کنم.
توی این مدت، طراحی هم کردم اما این‌بار دستم از روی خوشحالی نمی‌رفت، هیچ صفحه‌ای نبوده که با حالِ خوب ورق خورده باشه و هیچ اسکچی نبوده که خارج از بغض و فریادِ فروخورده‌ی درونم شکل گرفته باشه. نقاشی‌هام این روزها فقط آینه‌ی تموم‌نمایِ اون چیزیه که دارم تو وجودم حمل می‌کنم.
هنوز دارم می‌جنگم تا زنده بمونم و این خشمِ درونم رو روشن نگه دارم چون خوب می‌دونم که همین خشمِ که نمی‌ذاره توی این وضعیتِ خاکستری غرق بشم و نابود بشم.
مطمئنم که بالاخره روزی می‌رسه که این خط‌های پر از غم، جاشون رو به طرح‌های روشن می‌دن. به امیدِ روزی که همه‌مون رو آزاد و خوشحال کنار هم ببینم.

دوستون دارم،

بوجک