Biz biladigan zamonaviy dasturlash yuzlab, minglab qavatlardan iborat abstraksiyalar ustiga qurilgan. Natijada, bizda kichikroq, kuchsizroq komponentlardan foydalangan holda minimal mehnat bilan katta dastur qurish imkoniyati bor.

Lekin buning bir "lekin"i bor. Har bir qavat ma'lum darajada resurs isrof qiladi. Bu asosan interface noto'g'ri ishlab chiqilganidan yoki noto'g'ri foydalanilgani uchun sodir bo'ladi (aslida yozib qo'yilgan to'g'ri usulning o'zi yo'q). Bundan tashqari, ko'pchilik low-level interfacelar multi-purpose qilib ishlab chiqiladi (albatta, kamroq mehnat uchun). Bu esa yana resurs yo'qotilishiga olib keladi.

Demak, dastur qancha yuqori darajali bo'lsa shuncha effektivligi past bo'ladi va hardwarening to'la potentsialini shuncha sindiradi. Hozir biz yozadigan dasturlar orqali kompyuterlarning to'la imkoniyatining o'ta kichkina qismidangina foydalanamiz xolos. Agar to'la potensialida ishlata olsangiz, Intel Pentium processori va 2 GB RAM orqali ham "ancha-muncha" ish qilsa bo'ladi (eslasangiz, 50 yil oldin 4 KB RAM bilan inson oyga uchgan).

Shuning uchun low-level tillar high-level tillardan ko'ra ancha tez va effektiv.