در ترمیمهای کامپوزیتی، مادهای که داخل حفره قرار میگیرد یک سیستم مهندسیشده از چند جزء است:
🟡 Resin Matrix
بخش پلیمری کامپوزیت که امکان شکلدهی و پلیمریزاسیون را فراهم میکند.
🔵 Inorganic Fillers
ذراتی مثل شیشه یا سیلیکا که باعث افزایش استحکام، مقاومت به سایش و کاهش انقباض پلیمریزاسیون میشوند.
🟢 Coupling Agent
معمولاً سیلان، که اتصال بین فیلرهای معدنی و ماتریکس رزینی را برقرار میکند.
اما چالش مهم اینجاست:
✅ هنگام پلیمریزاسیون، ماتریکس رزینی دچار Polymerization Shrinkage میشود. این انقباض میتواند در مرز دندان و ترمیم تنش ایجاد کند و در صورت کنترل نامناسب، زمینهساز Gap Formation، Microleakage و حساسیت بعد از درمان شود.
به همین دلیل موفقیت یک ترمیم کامپوزیتی فقط به «سفت شدن ماده» بستگی ندارد؛ انتخاب ماده، سیستم باندینگ، شدت و نحوه لایتکیور و تکنیک قرار دادن کامپوزیت همگی روی عملکرد نهایی ترمیم اثر دارند.
@bmelogy | Dental Biomaterials Science
༻ᶠᵒˡˡᵒʷ ᵃⁿᵈ ˢʰᵃʳᵉ