من به‌عنوان یه دختر به روز دختر نیاز ندارم؛ به یه دنیایی نیاز دارم که دختر بودن توش این‌همه هزینه نداشته باشه.

به خیابونی نیاز دارم که توش با هر متلکی مجبور نشم خودمو جمع کنم و قدم‌هامو تندتر بردارم. به اسنپی که توش از ترس اتفاقی که ممکنه بیفته، تپش قلب نگیرم، مسیرمو برای یکی نفرستم و تمام راه آماده‌ی دفاع از جونم نباشم.

به بازاری نیاز دارم که حرفم توش به اندازه‌ی حرف یه مرد سبیلو و پرصدا شنیده بشه؛جایی که برای جدی گرفته شدن مجبور نباشم چند برابر بیشتر ثابت کنم که می‌فهمم، بلدم و حق دارم نظر بدم.

به دنیایی نیاز دارم که توش عنوان دکتر و متخصص قبل از اینکه به شایستگی ربط داشته باشه، به مرد بودن گره نخورده باشه؛ جایی که زن بودن نه بهونه‌ای برای نادیده گرفته شدن باشه، نه مانعی برای به رسمیت شناخته شدن.

به روزی نیاز دارم که مجبور نباشم ناخودآگاه بدنمو جمع کنم، نگاهمو بدزدم یا خودمو کوچیک‌تر کنم، فقط چون یه مرد بی‌اجازه به بدنم زل زده و فکر کرده حق داره با نگاهش وارد حریمم بشه.

من گل و تبریک و شعار نمی‌خوام، وقتی هنوز برای ساده‌ترین حقم، یعنی امنیت، احترام و جدی گرفته شدن، باید بجنگم.
من امتیاز بیشتری نمیخوام فقط میخوام توی دنیایی باشم که مرد بودن امتیاز بیشتری نداشته باشه.