یکسری افراد هم هستن که وقتی ظاهر یا انتخاب‌هاشون (توی وسایل و رنگ و راه و چیزای شبیه-) یا بعضی حرف‌هاشون رو از دور می‌بینی با خودت میگی چقدر آروم و خنک و غیرقابل لمسه. ممکنه آسیب بزنه- ولی باز یه چیزی نوک می‌زنه بهت که نزدیک شی. حالا میگی خیلی خب، باشه! اولاش با شک و تردید فراوون یکم نزدیک میشی و بعد میری و دیگه مگه می‌تونی ولشون کنی؟! فقط دلت می‌خواد از شدت نازی و بامزگی و باحالی و خوشمزگیشون فقط فشارشون بدی تو بغلت و جیغ بزنی که چجوری این همه خوشگلی رو زیر این همه لایه‌های اروم و تیره‌ای که این‌بار همشون بامزه شدن در نظرت، جا داده؟!!!