دوست‌دارم به هرکسی که وجودِ خود را زندگی بیهوده می‌پندارد، بگویم که حتی نفس‌کشیدنش جان می‌دهد به این طبیعت و چرخه‌اش! و شاید حضورِ او گاهی لبخند بیاورد روی لب‌ِ گربه های محله‌شان! یا گاهی شوق بیندازد در دلشان که گربه‌های بازیگوش به دنبالش بدوند. آری، گاهی باید نگاهمان را همین‌قدر ریز و جزئی کنیم تا برخی آثار را ببینیم! اثرِ قدم‌هایمان بر چمنزار را. بر سنگ‌فرشِ پارک و پیاده‌روها را. گاهی باید عینکِ بزرگ‌بینی را بیندازیم گوشه‌ی میز و عینکِ ریزبینی را برداریم! عینکی که حتی اثرِ وجود ما را روی مورچه‌های حیاط نشان دهد. یا شاید روی پرنده‌هایی که دمِ پنجره‌مان پرواز می‌کنند و بال‌های یار را می‌فشارند... آری، شاید در تاثیرگذاری‌ها باید به همین‌اندازه‌ها بسنده کرد.