Blueaura

بینگو. دقیقا منظورم همین تیکه بود.
فضای مجازی خیلی روی این ماجرا مانور میده که توی ارتباطات باید محاسبه‌گر جلو بری یا همیشه دست بالا رو داشته باشی.
به نظر من وقتی آدمِ مناسب مقابلته، دست بالایی وجود نداره. هردوتون به خاطر همدیگه قدم برمی‌دارید. چون مطمئنید اون حرکت بی‌جواب نمی‌مونه و نتیجه‌ای براش هست. مطمئنید بهش توجه می‌شه.
دیشب گفتیم یکی از آسیب‌های رابطه تهیونگ با مینهو این بود اگر تهیونگ یک قدم عقب می‌رفت مینهو ده قدم عقب‌ می‌رفت. این واقعا ضربه می‌زنه به احساسات.
اگر آدم درستی مقابلمونه که واقعا بهمون اهمیت می‌ده، می‌تونیم به خاطرش یک سری الگوها رو تغییر بدیم.

یه چیزی درباره روندِ واقعی بودن توی بری بگم براتون. جالب.

توی پارت دیشب این تهیونگ بود که رفت دنبال جونگکوک، با همون مچ رگ به رگ شده و دردناکش.
فضای مجازی و سوشال مدیا یک سری کد توی ذهن ما تثبیت کردند که واقعا آسیب‌های بزرگی داره‌. یکیش همین قضیه ایده‌آل‌سازیِ نادرسته. اینکه یک سری وظایف همیشه باید روی دوش یک بخش رابطه باشه. مثلا توی روابط استریت، حتما زیاد دیدید ویدئوهایی که خانوم نوشته من پرنسسم و همه‌ کارها رو آقا انجام میده.
یا توی روابط لزبین و گی،این رو زیاد بولد میکنن که تاپ باید سرویس بده. درحالیکه اینا واقعا کلیشه است. جدای ترجیحِ شخصیتی آدم‌ها مثل اینکه بعضی‌ها ذاتا مراقبه‌گرتر هستند و از سرویس دادن لذت می‌برند؛ رابطه‌ها یک جریان دوسویه است.
میخواستم این کلیشه رو توی بری از بین ببرم که چون جونگکوک بری گرینه، یک گلدن رتریوره، و تاپه؛ پس توی تیکه‌های احساسی همیشه اونه که کوتاه میاد یا پا جلو میذاره‌. زندگی واقعی اینطوریه که هر دونفر یک کارهایی رو برای هم و به خاطر هم انجام می‌دن. پس؟ بله. تهیونگ با اینکه آسیب دیده بود و هوا سرد بود، می‌ره دنبال جونگکوک که ببینتش. می‌ره تا دلخور از هم جدا نشن.

تهکوک چوکبری.
و واقعا قلبم فشرده می‌شه می‌بینمش. چون یاد تیکه دبیرستانشون میفتم و این بچه‌غول واقعا همینه...

But you baby, you darl...

نویسنده‌اش هم حرف نداره. قلم بی‌نظیر. رفتار و اخلاقش بسیار عالی.
یکی از بهترین نویسنده‌های این قرن.

برید چوک‌بری بخونید بنده‌های خدا...خیلی خفنه.
یه خورشید داریم اصلا ماه~ بوس بوسی و بغلی~ همش دلت می‌خواد بغلش کنی.
یه بچه غول هم داریم. ببین، یه چیزی می‌گم یه چیزی می‌شنوید.
دیشب قلبم رو آتیش زد.

TEa with wifey

کاور پارت نهم چوکبری. دیوونه‌کننده است.

همگی خسته زندگی کردن نباشید. شب شده، چیل کنید. استراحت کنید. فیلم ببینید و بری‌خون‌ها هم بری بخونید🫐

خسته‌ی نوشتن توت جدید نباشی دیا خانم~ ستاره به موهات☆

توت نهم بری داخل کاسه افتاد~
امیدوارم از خوندنش لذت ببرید و لبخند بزنید.

کاور پارت امشب خداست. тт тт

خیلی برام جالبه. و دوسه موردش رو زمانی دیدم که یک آدم مناسب و درخشان وارد زندگیشون شده. کسایی که دارک، خشن، خاکستری‌، سنگین‌ و اشباع شده از حس پوچی کار می‌کردند. نهایت احساساتِ داخل کارهاشون هم یا خشمه یا تخلیه هیجانِ ناپایدار. اما با ورود اون آدمِ درست، سبک‌ آهنگ‌سازی و لیریک‌نویسیشون تغییر کرده یا نوشته‌هاشون رنگی جز خاکستری گرفته :)
این تاثیره خیلی جالبه.

تا حالا به تغییر سبک یک خواننده یا نویسنده وقتی یک تغییر جالب توی زندگیش افتاده، دقت کردید؟