و تو نمی‌دانستی که خلقت من در وجودت خلاصه می‌شد؛ که تمام آنچه از این جهانِ بی‌کران می‌خواستم، در آرامش حضورت معنا می‌یافت و هرآنچه از زندگی می‌فهمیدم، در گرمای دستانت و روشنی چشمانت معنا می‌یافت.
نمی‌دانستی که چگونه در میان تمام آشفتگی‌های این جهان، تو را به پناهگاهِ بی‌انتهای خویش بدل کرده بودم...
و حال، چگونه می‌توانم به زیستن ادامه دهم، هنگامی که آنچه معنای بودنم بود، دیگر در حوالی من نفس نمی‌کشد؟
چگونه می‌توانم با ویرانی خانه‌ای که در قفسه‌ی سینه‌ام بنا کرده بودی، کنار بیایم؟
با سکوتی که نامت را در گوشم زمزمه می‌کند و خاطراتی که هرشب مرا به روزهایی بازمی‌گردانند که هنوز گمان می‌کردم ماندنت ابدی‌ست...
به من بگو گم‌گشته‌ی من، چگونه تابِ روزهایی را بیاورم که دیگر عطر حضورت در هوایشان جاری نیست، و شب‌هایی را که دیگر آغوشت پناه من از اندوه‌هایم نیست؟
چگونه شب‌های بی‌پایانم را به صبح پیوند زنم، آن‌گاه که نوای دلنشین صدایت دیگر به نوازش روحم نمی‌نشیند؟
بگو چگونه به زندگی‌ای ادامه دهم که روزگاری تمام معنایش در بودنِ تو خلاصه می‌شد و اکنون، حتی خاطراتت نیز از تسکینِ این قلبِ بی‌قرار ناتوان‌اند؟
و من مانده‌ام با جهانی که تو را از من گرفت بی‌آنکه دلیلی برای این فقدان به من ببخشد.
من هنوز در همان نقطه از زمان ایستاده‌ام که آخرین بار نگاهت را به خاطر سپردم؛ نه از آن رو که چشم‌انتظار بازگشت توام، بلکه از آن رو که هنوز نمی‌دانم با حقیقتِ نبودنت چه کنم؛ حقیقتی که هرچه بیشتر می‌گذرد، کمتر می‌توانم آن را باور کنم.
Post #28541
67