تو درک نمیکنی جونگ‌یو عزیزم
وقتی به یه هنری علاقه‌مند میشی که هیچ‌کس قبولت نداره، که هیچ‌کس باور نداره تو میتونی! وقتی مجبوری هر یک حرکتی که میکنی به آخرش فکر کنی، به رضایت خانواده‌ت فکر کنی، به موفقیت فکر کنی تا مجبور نباشی نگاه های پر تحقیرشون و ببینی، که مجبور نباشی روزی صدبار بشنوی که همه مردم از تو بهترن، که یکبار برای همیشه به همه کسایی که دست کم‌میگیرنت بفهمونی من علاقه‌شو دارم پس میتونم. که مجبوری برای گرفتن اون نگاه پر از حیرت و تحسین دیگران کل تایم زندگیت و تمرین کنی، هیچ شبی نخوابی که بتونی برسی، فقط برای یکبار بتونی تجربه کنی خواستنی بودن رو، برای یکبار فقط ببینی برق چشمای آدمای اطرافت رو، برای یکبار بتونی ثابت کنی که چون علاقه‌شو داری پس میتونی. برای یکبار ثابت کنی که آدم بدرد نخوری نیستی.
این که بخوای از استعدادت و رویات دست بکشی خیلی آسون تره که روزی صدبار بخوای تلاش کنی برای اثبات کردن توانایی خودت، نه فقط به دیگران، به خودت، به استادت، به آدم موفق رویات!
اما این موفقیت فقط وقتی به چشمت میاد، که اون آدمی که براش تلاش میکنی ببینه، اگه اون نبینه خودت همیشه حس کمبود میکنی تاابد(:
« @Blhush_ir »