Երեկ իմ վերջին հանդիպումն էր, և ես արդեն կարոտում եմ երկնագույն-սպիտակ մարզաշապիկը կրելը։ Գիտեմ, որ ճիշտ որոշում եմ կայացնում։ Դա անհավանական ճանապարհ էր՝ լի ուրախություններով և նաև որոշ տխրություններով, բայց ինձ համար հստակ է, որ իմ կատարած յուրաքանչյուր քայլն արժեր դրան։
Եվ դեռ շատ բան մնաց ասելու։ Ինձ համար անհնար է արտահայտել այն ամենը, ինչ զգում եմ, ընդամենը մի քանի բառով կամ մեկ հրապարակմամբ։ Այս ճանապարհորդությունն անհնար կլիներ առանց իմ ընտանիքի, որը միշտ իմ կողքին էր և սատարում էր ինձ, հատկապես դժվար պահերին, երբ դրա կարիքն ամենաշատն ունեի։
Անփոխարինելի էին նաև իմ ընկերները, բոլոր թիմակիցներս ու մարզիչներս, որոնց հետ աշխատել եմ՝ իրենց մարզչական շտաբերի հետ միասին։ Չեմ ուզում մոռանալ Դիեգոյին, ով մեր երկիրը հասցրեց այնտեղ, որտեղ այն արժանի էր լինել, և, ինչպես միշտ ասում եմ, գիտեմ, որ նա օգնեց մեզ՝ լինելով մեզ հետ այստեղ, ինչպես նաև երկնքից՝ մեր կատարած յուրաքանչյուր քայլում։
Շնորհակալ եմ այն ակումբներին, որտեղ խաղացել եմ, իմ զգացմունքները միշտ հարգելու և ինձ թույլ տալու համար նվիրվել իմ երկրին, երբ գալիս էր հավաքականի մարզաշապիկը կրելու պահը։ Եվ, իհարկե, փառք Աստծո. առանց Նրա առաջնորդության ու կամքի մենք նույնիսկ չէինք էլ երազի մինչև այստեղ հասնելու մասին։
Երախտապարտ եմ։ Շատ եմ ձեզ սիրում, կարոտելու եմ ձեզ և միշտ շնորհակալ կլինեմ, որ մեր կողքին էիք, իմ կողքին։
🙈 𝐵𝑙𝑎𝑢𝑔𝑟𝑎𝑛𝑎𝑠