در باب اینکه چرا استاد چنین خوانده‌اند، اگر مطالعات بنده به نتیجه‌ای رسید، در جلسۀ بعد عرض خواهم کرد.
آنچه می‌توانم اکنون بگویم این است که مولانا علی‌الظاهر این واژه را «تَسْخَر» می‌خوانده است. او چندین بار واژۀ مذکور را در جایگاه قافیه آورده است، از جمله در بیت ذیل:

«کی در این عالم بت و بتگر بُدی
چون کسی را زَهرۀ تَسخَر بُدی» (دفتر دوم)

همچنین مولانا در دو غزل این واژه را با کلمات مختوم به «-َر» قافیه کرده است.

سنایی نیز تسخر را با خَر قافیه کرده است:

«تا کی از ریح و ضحکه و تسخَر
زین سر و ریش شرم دار ای خَر» (حدیقه)

با سپاس از مشارکت دوستان، ارادتمند نوید فیروزی.
https://t.me/bitaraflib