⁠⁣یکم اردیبهشت‌ماه سالروز درگذشت سهراب سپهری

نقاشی بود هنرمند و هنرشناس و نیز از زمرۀ شاعران نوپرداز نام‌آور. از نخستین کسانی است که به انتشار مجموعۀ شعر نو پرداخت. از مجموعۀ آثار او مرگ رنگ (۱۳۳۰)، زندگی خواب‌ها (۱۳۳۲)، آوار آفتاب (۱۳۴۰)، حجم سبز (۱۳۴۶) را می‌شناسیم. مجموعه‌های شعر او در یک مجلّد به نام هشت کتاب دو سال پیش توسط ناشر باهمّت آقای عبدالغفار طهوری انتشار یافت‌...
سهراب سپهری نقاش و شاعری است که میان دوستان هنرمند خود مقامی والا یافت و در تاریخ هنر معاصر ایران نامی بلند. درگذشت او در سن پنجاه و دو سالگی (۱۳۵۹) دوستانش را در غمی بسیار عمیق فروبرد، شایستگی هنری و ذوقی او سبب شد که دوستانش دو یادنامه برای او نشر کردند.
یکی‌ از آنان که سهراب سپهری: شاعر، نقاش نام دارد و زیر نظر لیلی گلستان فراهم آمده است توسط امیرکبیر انتشار یافت. در این مجموعۀ زیبای سخاوتمندانه که با همکاری مرتضی ممیز و ناصر حقیقی طبع شده است: نوشته‌های خواندنی و شیرین می‌خوانیم از احمدرضا احمدی تحت عنوان: «سهراب هنر مردن را هم می‌دانست»، «حیات شدید» از گلی ترقی، «خانۀ شعر» از بیژن جلالی، «تاریک و روشن سهراب سپهری» از فریدون رهنما، «شاعران وارث آب و خرد و روشنی‌اند» از محمدعلی سپانلو، «لحظه‌ای در واحه» از داریوش شایگان، «سهراب جان آفتاب بود» از سیروس طاهباز، «نشانی» از مرتضی ممیز و بالاخره چند طرح و نقاشی و شعر از خود سهراب سپهری درج شده است و یک نامه از او به احمدرضا احمدی.

[نادره‌کاران: سوگنامۀ ناموران فرهنگی و ادبی (۱۳۰۴-۱۳۸۹)، ایرج افشار، زیر نظر بهرام، کوشیار و آرش افشار، به کوشش محمود نیکویه، تهران: انتشارات دکتر محمود افشار، ۱۴۰۰، ج ۱، ص ۵۹۰-۵۹۱]

بنیاد موقوفات دکتر محمود افشار؛ تعمیم زبان فارسی و تحکیم وحدت ملّی

@AfsharFoundation