⁠⁣یکم اردیبهشت‌ماه سالروز درگذشت محمدتقی بهار (ملک‌الشعراء)

پادشاه شعر

شعر دری گشت ز من نامجوی
یافت ز نو شاعر و شعر آبروی

نظمم آوازه به کشور فکند
نثر من آیین کهن برفکند

درس نوینی به وطن داده‌ام
درس نو این‌ است که من داده‌ام

م.بهار

«بهار» پادشاه شعر معاصر ایران است. این نسبت برای او اغراق نخواهد بود و قولی است که بسیاری برآنند، البته آنان که هنوز به شعر قدیم اخلاص می‌ورزند و به قول تجددخواهان ذوقی کهنه‌پرست دارند.
قطعاً و به‌حقیقت از بهار با این سخن‌ها نمی‌توان سپاسگزاری کرد. تنها آیندگان خواهند توانست که دانش و دانایی قصیده‌سرایی را که به قول علی‌اکبر دهخدا از عصر عنصری تا به حال نظیر او پرورش نیافته درک نموده و مقام و شأن ادبی او را بازگو کنند... وی قصیده را به استحکام عنصری و رودکی می‌سراید و احیاکنندۀ سبک محکم و خوش‌آهنگ ترکستانی در دوران کنونی است. از معروف‌ترین آثار شعری او قصاید و قطعات زیر را باید نام برد: کیهان اعظم- راز طبیعت- دماوندیه- گیلان- لزنیه- فتح دهلی- آمال شاعر- جمال طبیعت- جهنمیه- پیام ایران- تصنیف شیراز- یکی هست و دوتا نیست- گرسنگی- راست‌گوی- شاد زی- تنازع بقا- ضلال مبین- لالۀ خونین- چشمه و سنگ- افکار پریشان و وطنیه‌های شیوا و گیرایی که رشته‌های روح را می‌لرزاند.

[نادره‌کاران: سوگنامۀ ناموران فرهنگی و ادبی (۱۳۰۴-۱۳۸۹)، ایرج افشار، زیر نظر بهرام، کوشیار و آرش افشار، به کوشش محمود نیکویه، تهران: انتشارات دکتر محمود افشار، ۱۴۰۰، ج ۱، ص ۱۰۶-۱۰۷]

بنیاد موقوفات دکتر محمود افشار؛ تعمیم زبان فارسی و تحکیم وحدت ملّی

@AfsharFoundation