پانزدهم فروردین سالروز درگذشت پروین اعتصامی
این قطعه را برای سنگ مزار خودم سروده‌ام
این که خاک سیهش بالین‌ست
اختر چرخ ادب، پروین‌ست
گرچه جز تلخی از ایّام ندید
هرچه خواهی سخنش شیرین‌ست
صاحب آن همه گفتار امروز
سائل فاتحه و یاسین‌ست
دوستان به که ز وی یاد کنند
دل بی‌دوست دلی غمگین‌ست
خاک در دیده بسی جانفرساست
سنگ بر سینه بسی سنگین‌ست
بیند این بستر و عبرت گیرد
هرکه را چشم حقیقت‌بین‌ست
هرکه باشی و ز هر جا برسی
آخرین منزل هستی این‌ست
آدمی هرچه توانگر باشد
چون بدین نقطه رسد مسکین‌ست
اندر آنجا که قضا حمله کند
چاره تسلیم و ادب تمکین‌ست
زادن و کشتن و پنهان کردن
دهر را رسم و ره دیرین‌ست
خرّم آن کس که درین محنت‌گاه
خاطری را سبب تسکین‌ست
پروین اعتصامی
فرزند میرزا یوسف خان آشتیانی (اعتصام‌الملک). متولد ۲۵ اسفند ۱۲۸۵ در تبریز و متوفی ۱۵ فروردین ۱۳۲۰ در تهران و مدفون در قم.
او یکی از دو بانوی بزرگ شعر فارسی و احیاکنندۀ نوع ادبی مناظره است. اشعار پروین آمیزه‌ای است از حکمت و اندرز در حدود سنّت و متمایل به اصلاحات اخلاقی با گام‌هایی در راه تجدّد به لحاظ فرم، همراه با طرح تازه‌ای از مسائل اجتماعی و انسانی. دیوان شعر او با دیباچۀ ملک‌الشعراء بهار نخستین بار در سال ۱۳۱۴ به چاپ رسید.
@AfsharFoundation
Post #350
553
Forwarded from بنیاد موقوفات دکتر محمود افشار
