🇮🇹⚽️| ایتالیای دهه 1940 تازه داشت از جنگ جهانی دوم بیرون می‌اومد. در آن سال‌ها، تیمی با پیراهن زرشکی فوتبال کشور رو در اختیار گرفته بود: «تورینوی بزرگ».با کاپیتانی والنتینو ماتزولا، از فصل 1942/43 تا 1948/49، با وجود وقفه در سال‌های جنگ، 5 بار پیاپی قهرمان لیگ ایتالیا شد.🏆
آن‌قدر بازیکن خوب داشت که در بازی ایتالیا مقابل مجارستان در سال 1947، از 11 بازیکن تیم ملی، 10 نفر برای تورینو بازی می‌کردن. برای خیلی‌ها، تورینو فقط تیمِ یک شهر نبود؛ چهره فوتبالیِ کشوری بود که می‌خواست دوباره روی پای خودش بایسته.
🔻چند هفته مانده به پایان فصل 1948/49، تورینو 4 امتیاز از اینتر جلو بود و پنجمین قهرمانی‌اش خیلی نزدیک به نظر می‌رسید. در همین روزها، تیم دعوتی از بنفیکا داشت: یک بازی دوستانه در لیسبون برای بدرقه فرانسیسکو فریرا، کاپیتان تیم پرتغالی. ماتزولا و فریرا از قبل با هم درباره این بازی صحبت کرده بودن. تورینو مسابقه‌اش با اینتر رو جلو انداخت، 0-0 مساوی کرد و با خیال آسوده‌تری راهی پرتغال شد. قرار بود سفر کوتاهی باشه؛ یک بازی، چند عکس یادگاری و بعد بازگشت به خانه اما دنیا همیشه اونطوری که فکر می‌کنی پیش نمیره.....
🔻3 مه 1949، حدود 40 هزار نفر بازی بنفیکا و تورینو رو دیدن. بنفیکا 4-3 برد و تماشاگرها فریرا رو در مراسم خداحافظی‌اش تشویق کردن. برای تورینو، آن شکستِ دوستانه اهمیت زیادی نداشت؛ فصل هنوز ادامه داشت و قهرمانی در انتظارشان بود.
صبح روز بعد، بازیکن‌ها، مربی‌ها، مدیران، خبرنگارهای همراه تیم و خدمه سوار هواپیما شدن تا به تورین برگردن.
- اما هوای تورین بد شده بود؛ باران، ابرهای پایین و مهِ غلیظ، دیدن تپه سوپرگا رو دشوار می‌کرد.
عصر 4 مه 1949، هواپیما در نزدیکی مقصد به دیوار پشتی کلیسای سوپرگا برخورد کرد. هر 31 نفرِ داخل هواپیما جان باختن؛ از جمله 18 بازیکن تورینو.💔- علت دقیق حادثه با قطعیت به یک عامل نسبت داده نشده و در روایت باشگاه، شرایط بد هوا و احتمال مشکل در ارتفاع‌سنج مطرح شده.
🔻والنتینو ماتزولا، کاپیتان تیم، میان کشته‌شدگان بود. پسرش ساندرو آن زمان فقط 6 سال داشت؛ سال‌ها بعد خودش به یکی از ستاره‌های فوتبال ایتالیا تبدیل شد، اما پدرش هیچ‌کدام از بازی‌هاش رو ندید. ویتوریو پوتزو، مربی پیشین تیم ملی ایتالیا، مأمور شد پیکر بازیکن‌هایی رو که خوب می‌شناخت شناسایی کنه. این خبر فقط رختکن تورینو رو خالی نکرد؛ خانواده‌ها، یک شهر و تیم ملی ایتالیا رو هم عزادار کرد.😞😞
🔻حدود نیم‌میلیون نفر در مراسم خاکسپاری جمع شدن. فصل فوتبال اما متوقف نشد: 4 بازی باقی‌مانده تورینو رو بازیکن‌های جوان باشگاه انجام دادن و حریف‌ها هم تیم‌های جوانان‌شون رو مقابل آن‌ها فرستادن. تورینو هر 4 بازی رو برد و قهرمان ایتالیا شد.
جام پنجم به نام همان تیم ثبت شد، اما کسانی که آن را تا نزدیکی خط پایان آورده بودن، دیگر برای گرفتنش نبودن.
🔻اثر سوپرگا از تورین هم فراتر رفت. ایتالیا که بخش بزرگی از تیم ملی‌اش رو از دست داده بود، سال بعد برای جام جهانی 1950 برزیل با کشتی سفر کرد؛ خاطره سقوط هواپیما هنوز تازه بود. تورینو هم دوباره تیم ساخت و به بازی برگشت، اما «تورینوی بزرگ» هیچ‌گاه دیگر تکرار نشد.😭
🔴هر سال در سالگرد حادثه، نام آن 31 نفر کنار یادبود سوپرگا خوانده می‌شه؛ نام بازیکن‌ها، مربی‌ها، مدیران، خبرنگارها و خدمه پرواز. شاید همین، سنگین‌ترین بخشِ قصه باشه: فوتبال بالاخره بازی بعدی رو برگزار کرد، جدول تکمیل شد و قهرمان مشخص شد؛ اما برای آدم‌هایی که منتظر بازگشت آن پرواز بودن، هیچ‌وقت بازی بعدی شبیه قبل نشد...
⚽️ @bistodo