- داستان 2 بازیکنی که بیشتر از 20 سال کنار هم معیار بزرگی در فوتبال بودن، با پایانی عجیب به سر رسید و حالا همه با سؤال مشترکی روبهرو شدن:
وقتی یک نفر سالها برای یک تیم همهچیز گذاشته، پایانِ رابطهاش با اون تیم رو چه کسی تعیین میکنه؟
▪︎ مسی در مونومنتال، مقابل بنین، آخرین بازیاش رو برای آرژانتین انجام داد؛ با گل و پاس گل، جلوی مردمی که برای تشکر اومده بودن. رونالدو اما بعد از نیمکتنشینی مقابل نروژ و اختلاف با سرمربی پرتغال، اردوی تیم ملی رو ترک کرد. او بابت رفتارش عذرخواهی کرده و گفته هنوز میخواد برای پرتغال بازی کنه؛ سرمربی هم راه بازگشتش رو نبسته. یکی پایانش رو میشناسه؛ دیگری هنوز میخواد برای ادامهاش بجنگه.
اما تصویر امروزشون، تمام قصه نیست...
مسی همیشه اینطور بدرقه نمیشد. سالها در آرژانتین ازش میپرسیدن چرا اونطور که در بارسلونا بازی میکنه با پیراهن تیم ملی تکرار نمیشه. بعد از شکست در فینال کوپا آمریکا در 2016، برای مدتی خداحافظی کرد و مردم ازش خواستن برگرده. جامها که رسیدن، نگاه جامعه هم عوض شد. همان بازیکن، با همان پیراهن؛ اما این بار مردم موقع رفتنش بهجای طلبکردن، تشکر میکردن.
- اینجا یک سؤال سخت برای اهالی فوتبال وجود داره:
چقدر از قضاوتمون درباره رفتار یک بازیکن، به نتیجه آخرین بازیاش بستگی داره؟
- وقتی تیم میبره، اصرار یک ستاره به موندن میتونه نشانه عشقش به پیراهن دیده بشه؛ وقتی تیم وارد دوره تغییر میشه، همان نوع اصرار ممکنه از نگاه بعضیها مانعِ راه بازیکنهای بعدی باشه.
🔻جامعه معمولاً برای قهرمانش خداحافظی باشکوه میخواد، اما زمان مناسبش رو هم خودش تعیین میکنه؛ انگار سالهای زندگیِ آن بازیکن باید با تصویری که ما از پایان قصه ساختیم هماهنگ بشه.
▪︎ اختلاف رونالدو و سرمربی پرتغال هم فقط بحثِ چند دقیقه بازی نیست. رونالدو میگه بر سر برنامه حضورش و توضیحی که باید بعداً داده میشد، به او قولهایی داده بودن که عملی نشد. سرمربی روایت دیگری داره و اصلِ آن توافق رو رد کرده. ما بیرون از آن جلسه بودیم؛ نمیتونیم از روی این اختلاف، درباره نیت هیچکدام حکم قطعی بدیم. اما میتونیم خودِ رفتار رو بررسی کنیم:
ترککردن اردو روی همتیمیها اثر میذاره، بهخصوص وقتی کاپیتان باشی. رونالدو هم این مسئولیت رو پذیرفته و گفته فدراسیون باید پیامد کارش رو بررسی کنه. در مقابل، اگر بازیکنی فکر میکنه به او قولی داده شده، حق داره بخواد آن اختلاف روشن بشه.
🔻شاید دشوارترین بخشِ پیرشدن یک اسطوره همین باشه. او هنوز خودش رو همان کسی میشناسه که سالها بازیها رو تغییر میداد؛ تیم اما ناچار است برای امروز و فردایش تصمیم بگیره. نه گذشته رونالدو به سرمربی تکلیف میکنه که حتماً بازیش بده، نه یک تصمیم فنی میتونه اون گذشته رو پاک کنه. احترام وقتی معنا پیدا میکنه که هر دو حقیقت رو همزمان ببینیم.
▪︎مسی اما برای رسیدن به آن شبِ تشویق، سالها قضاوت و شکست رو پشت سر گذاشت. رونالدو هم هنوز از حقِ ادامهدادن حرف میزنه، آن هم در زمانی که خیلیها ترجیح میدن آخرین تصویرش رو خودشان انتخاب کنند.
- شاید یکی از صادقانهترین کارهایی که میتونیم در برابر هر دو انجام بدیم این باشه که بهجای نوشتن پایان دلخواه خودمون، جا بذاریم تا قصهشون همونطور که واقعاً اتفاق میافته دیده بشه.
چون حتی برای بزرگترین اسطورهها هم یک سؤال بیپاسخ میمونه:
🔴 وقتی تمام عمر برای موندن جنگیدی، از کجا میفهمی وقتِ رفتنه؟
⚽️ @bistodo

