⭕️ تصوّرات کودکانه در سیاست عملی

سیاست را بر دو بخش نظری و عملی تقسیم‌بندی کرده‌اند. سیاست نظری در ایران برخلاف کشورهای غرب سترون و نازاست و، به همین‌سان، کنشگری عرصۀ سیاست عملی هم در کشورهای عقب‌مانده با دنیای غرب متفاوت است. در کشورهای توسعه‌یافته کنشگری به صورت جمعی و در قالب احزاب انجام می‌گردد. احزاب چون در رقابت تنگاتنگ با رقبا قرار دارند، بنابراین سعی می‌کنند با جذب نخبگان و ارائۀ برنامۀ جامع که حامل تأمین رفاه مردم و پیشرفت همه‌جانبۀ کشور است. نظر و رأی مردم را جلب کرده و اقتدار عالی سیاسی را به‌دست گیرند.

◻️ در کشورهای عقب‌مانده و با حکومت‌های استبدادی کنشگران سیاسی در قالب رابطۀ مرید و مرادی فعالیت می‌کنند. در این‌گونه فعالیت معیار توانمندی علمی، اخلاقی و ... فرد برای رسیدن به مدارج عالی حکومتی نیست. اصلی‌ترین معیار اطاعت محض از مراد است که در رأس حکومت و یا تشکیلات قرار گرفته است. معمولأ افراد تهی‌مایه وارد رابطۀ مرید و مرادی می‌گردند. ولی در اثر حمایت مراد سریع پله‌های ترقی را یکی بعد از دیگری می‌پیمایند و سالیان سال در مناصب عالی حکومتی می‌مانند. سیاستمدار برجسته نامیدن این افراد به صرف این‌که سالیان سال در مناصب عالی حکومتی بوده‌اند را می‌توان تصور کودکانه ارزیابی کرد.
◻️ متأسفانه این‌گونه افراد با این تصور کودکانه در جنبش ملی تورک هم وجود دارند. زیاد هم هستند. سطحی‌نگری این افراد باعث می‌گردد که هم بر خود و هم بر جامعه صدمه وارد کنند.
◻️ در اینجا لازم دیدم از خاطرات صفرخان قهرمانیان نقل قولی داشته باشیم که بی‌ارتباط با موضوع بحث ما نیست. صفرخان دربارۀ کریم کفاش توده‌ای می‌گوید: «او از اول توده‌ای بود. با تشکیلات تهران بود ... این کریم کفاش از نوجوانی فعالیت می‌کرده. هی می‌آمده زندان و می‌رفته بیرون. سه ماه، شش ماه، دو سال، سه سال، هی می‌آمد و هی آزاد می‌شد و می‌رفت. یک روز بازجویش رسولی بوده ... به او می‌گوید: آخر کریم باز هم آمدی؟ آخر برو پدرسوخته! تو کفشت را بدوز، بگذار این بابا هم پادشاهی‌اش را بکند.»
◻️ البته باید متذکر شویم که نتایج عملکرد کنشگران سیاسی نسل دیروز ثابت کرد که آنان همه‌شان کریم کفاش بوده‌اند و برای سیاست ساخته نشده بودند و باید دنبال پیشۀ خود می‌رفتند.

✍ قادر کیانی


جمع‌بندی سردبیر
🔚 با صورت‌بندی فلسفی سیاست بر دو بخش نظری و عملی، درباره سیاست عملی دو نوع فعالیت وجود دارد که یکی کنشگری جمعی مبتنی بر احزاب و گروه‌های سیاسی است که در آن نخبگان جذب و با ارائه برنامه درجهت رسیدن به اهداف عالیه با گروه‌های دیگر رقابت انجام می‌گیرد. اما در نوع دوّم، رابطه مرید و مرادی برقرار بوده و هدف صرفاً پیمودن سریع پله‌های ترقی و رسیدن به مناصب ماندگار بالاست و خاص کشورهای عقب‌مانده و استبدادی می‌باشد که در جنبش ملی عدالتخواهی تورک نیز این افراد سطحی‌نگر و تهی‌مایه وجود دارند که آسیبشان بر جامعه قابل توجه است.

@Bir1ses