گرگ‌های دایر تا ۲۵ درصد از گرگ‌های خاکستری بزرگ‌تر بودند و به گفته شرکت بیوتکنولوژي کلوسال، دارای سری کمی پهن‌تر و آرواره‌ای قوی‌تر بودند. دانشمندان این شرکت دی‌ان‌ای باستانی را از دو فسیل گرگ دایر استخراج کردند: یک دندان از شریدان پیت در اوهایو با قدمت تقریبی ۱۳۰۰۰ سال و یک استخوان گوش داخلی از آمریکن فالز در آیداهو با قدمت حدود ۷۲۰۰۰ سال. آنها با استفاده از این دی‌ان‌ای، بیست ژن گرگ خاکستری را ویرایش کردند تا ویژگی‌های گرگ دایر را در سلول‌های گرگ خاکستری بازسازی کنند. سپس از طریق فناوری شبیه‌سازی، جنین‌هایی از این سلول‌های ویرایش‌شده ایجاد شد و در رحم سگ‌های اهلی به‌عنوان مادران جانشین کاشته شدند. در نهایت، سه سگ مختلف این توله‌ها را به دنیا آوردند.
بن شاپیرو، یکی از اعضای تیم کلوسال، اظهار داشت: «ما موفقیت در انقراض‌زدایی را با بازگرداندن ویژگی‌های اکولوژیکی عملکردی تعریف می‌کنیم که گرگ‌های دایر را به عناصری منحصربه‌فرد در اکوسیستم خود تبدیل کرده بود. گرگ‌های دایر ما نمونه‌ای از این موفقیت هستند.» او در پاسخ به این پرسش که آیا می‌توان این توله‌ها را واقعاً گرگ دایر نامید، گفت: «به نظرم این بحث کمی از هدف اصلی فاصله می‌گیرد. باید به خاطر داشت که طبقه‌بندی گونه‌ها ساخته‌های ذهنی انسان هستند و همیشه با واقعیت‌های طبیعی تطابق کامل ندارند. ما این دسته‌بندی‌ها را برای درک بهتر جهان طبیعت خلق کرده‌ایم.» شاپیرو افزود: «هدف انقراض‌زدایی، تولید نسخه‌های ژنتیکی بی‌نقص از حیوانات منقرض‌شده نیست، بلکه بازسازی عملکردهای اکولوژیکی ازدست‌رفته و تقویت تنوع زیستی است.»
با این حال، کوری برادشاو، استاد اکولوژی جهانی در دانشگاه فلیندرز استرالیا، نسبت به ادعاهای این شرکت و امکان‌پذیری احیای کامل یک گونه منقرض‌شده تردید دارد. او در گفت‌وگو با تلویزیون رویترز اظهار کرد: «آنها احتمالاً گرگ‌هایی با اصلاحات ژنتیکی جزئی دارند که بهترین نتیجه ممکن در این پروژه است. این اصلاحات ظاهراً از دی‌ان‌ای بازیافته گرگ دایر به دست آمده‌اند. آیا این حیوانات را می‌توان گرگ دایر نامید؟ خیر. آیا این‌ها گرگ‌های خاکستری کمی اصلاح‌شده هستند؟ بله.»
به گفته شاپیرو، این توله‌ها در یک پناهگاه اکولوژیکی امن به مساحت بیش از ۲۰۰۰ هکتار (۸۱۰ هکتار) پرورش می‌یابند، هرچند مکان دقیق آن اعلام نشده است. او پیش‌بینی کرد که این گرگ‌ها در بزرگسالی ممکن است بین ۴۵ تا ۶۸ کیلوگرم وزن و ۸۱ تا ۱۰۲ سانتی‌متر ارتفاع در ناحیه شانه داشته باشند. گرگ‌های دایر در دوران عصر یخبندان به‌عنوان یکی از موفق‌ترین شکارچیان در کنار گربه‌های دندان‌خنجری و خرس‌های غول‌پیکر با صورت کوتاه، در سراسر قاره آمریکا پراکنده بودند. فسیل‌های آنها از شمال آلاسکا تا جنوب مکزیک و به‌ویژه در چاه‌های قیر رانچو لا بریا در لس‌آنجلس به تعداد زیاد یافت شده است.
تحقیقات پیشین نتوانسته بود منشأ تکاملی گرگ‌های دایر را به‌طور دقیق مشخص کند و برخی گمانه‌زنی‌ها شغال‌ها را نزدیک‌ترین خویشاوندان زنده آنها می‌دانستند. اما کلوسال اعلام کرد که ژنوم باکیفیت گرگ دایر نشان می‌دهد گرگ خاکستری نزدیک‌ترین خویشاوند زنده آنهاست و ۹۹٫۵ درصد از دی‌ان‌ای خود را با گرگ دایر مشترک دارد. دانشمندان این شرکت همچنین دریافتند که تبار گرگ دایر بین ۲٫۵ تا ۳٫۵ میلیون سال پیش از طریق دورگه‌زایی میان دو تبار باستانی سگ‌سانان شکل گرفته است.
شاپیرو تأکید کرد: «برخی گونه‌های منقرض‌شده مانند گرگ دایر، برای جوامع بومی اهمیت فرهنگی عمیقی دارند یا نقش‌های کلیدی در تاریخ بشر ایفا کرده‌اند. احیای این گونه‌ها می‌تواند به حفظ میراث فرهنگی و دانش بوم‌شناختی سنتی کمک کند.»
Post #226
194
- 🔥 1