🔫 28 верасня 1937 года ў Мінску расстралялі Уладзіслава Галубка — беларускага драматурга, празаіка, рэжысёра, акцёра і мастака, ураджэнца Брэстчыны.

Ён нарадзіўся 15 мая 1882 года на чыгуначнай станцыі Лясная — цяпер гэта 🦬 Баранавіцкі раён Брэсцкай вобласці. Бацька Галубка быў чыгуначнікам. Пасля ягонай смерці сям’я засталася з шасцю дзецьмі, і Уладзіславу давялося рана пайсці працаваць: ён быў грузчыкам, працаваў у краме, а пасля — слесарам у Мінскім чыгуначным дэпо. Скончыць гарадское вучылішча яму не ўдалося.

З дзяцінства Галубок захапляўся тэатрам: з дзесяці гадоў хадзіў на спектаклі вандроўных труп, а пазней сам выступаў у адной з іх. У 1906 годзе ў «Нашай Ніве» надрукавалі яго першыя вершы і апавяданні. У 1913-м у Пецярбургу выйшаў першы зборнік Галубка — «Апавяданні».

У 1917 годзе ён далучыўся да Першага беларускага таварыства драмы і камедыі. За тую восень напісаў тры п’есы, якія паставіла яго трупа. У 1920 годзе Галубок стварыў у Мінску Трупу беларускіх артыстаў і ўзначаліў яе. Пазней яна стала Беларускім дзяржаўным вандроўным тэатрам: артысты ездзілі па Беларусі і выступалі ў гарадах і вёсках, часам дабіраючыся да іх пешшу.

Галубок не толькі пісаў п’есы, але і ставіў іх, граў на сцэне і сам рабіў дэкарацыі. Яго спектаклі мелі поспех у гледачоў: напрыклад, «Ганку» трупа паказала 498 разоў. У 1928 годзе Галубку прысвоілі званне народнага артыста — ён стаў першым беларускім артыстам, які яго атрымаў. У ягоным тэатры пачынала сцэнічную кар’еру Стэфанія Станюта.

У 1937 годзе Галубка арыштавалі, у ягонай кватэры правялі ператрус і забралі рукапісы. Сям’я доўга не ведала пра ягоны лёс: у дакументах паведамлялася, што ён памёр у 1942 годзе ад гіпертаніі. Насамрэч Галубка расстралялі ў Мінску 28 верасня 1937 года. Месца яго пахавання невядомае.

Уладзіслава Галубка пасмяротна рэабілітавалі ў 1957 годзе.