همیشه خودِ اتفاق باعث استرس ما نمیشه.
مثلاً استاد میگه:چون عوامل استرس رو میشه به دو دسته تقسیم کرد:
«هفتهی بعد امتحان داریم.»
یکی میگه: «خب، از امروز میخونم.»
یکی دیگه: «وااای نه ب.گااا میرممم💔... »
اتفاق یکیه، ولی تجربهی آدمها میتونه متفاوت باشه.
-✨ عوامل بیرونی: (مثل موقعیتها و شرایطی که از محیط اطرافمون ناشی میشن.)
-✨ عوامل درونی: (مثل فعالیتهای دستگاه عصبی، هورمونها و عوامل مربوط به خود فرد.)
یعنی برای فهمیدن استرس، فقط نباید بپرسیم: «چه اتفاقی افتاد؟»
گاهی باید بپرسیم: «من این اتفاق رو چطور تجربه کردم؟»
استرس فقط توی ذهنمون نیست!
تا حالا قبل از یه امتحان یا ارائه، قلبت تندتر زده؟
یا حس کردی بدنت یهجورایی رفته روی حالت آمادهباش؟
این اتفاق اتفاقی نیست.🌱
مثلاً یهدفعه متوجه میشی ۵ دقیقه دیگه باید ارائه بدی و هنوز آماده نیستی. 🙂↕️
قبل از اینکه حتی فرصت کنی بگی «وای»، بدنت شروع میکنه به واکنش نشون دادن.
قلبت ممکنه تندتر بزنه،بدنت آمادهی واکنش بشه، و سیستمهای مختلف بدن وارد حالت آمادهباش بشن.
چرا؟ چون استرس فقط یک احساس ذهنی نیست؛ بدن هم در برابرش واکنش نشون میده.
توی جزوهمون حتی به این موضوع اشاره شده که در شرایط استرس، سیستمهای مختلف بدن تحت تأثیر قرار میگیرن و بدن خودش رو برای واکنش آماده میکنه.
پس اون قلب تند، دستهای عرقکرده یا حس آمادهباشی که قبل از یک موقعیت پراسترس تجربه میکنیم، لزوماً «بیدلیل» نیست.
بدن داره میگه: «یه اتفاق مهم افتاده؛ آماده باش!» 🫡
ولی... اگر این حالت شدید یا طولانی بشه، دیگه لزوماً به نفع ما نیست.