امروز یه چیز جالب در مورد تروما خوندم که منو به فکر فرو برد :

وقتی تروما فعال می‌شود، واکنشی که از ما سر می‌زند معمولاً هیچ ربطی به سن و فهم امروزمان ندارد. در یک لحظه و کاملاً ناخودآگاه، ما به همان مرحله‌ای از رشد برمی‌گردیم که زخم اولیه در آن اتفاق افتاده. این برگشتِ عمدی نیست؛ یک واکنش عمیق و غریزی‌ست که در آن “بزرگسالِ امروز” کنار می‌رود و نسخه‌ی کوچک‌تر، ترسیده‌تر و آسیب‌دیده‌ی ما، کنترل را به دست می‌گیرد.

آن احساسات شدید، آن واکنش‌های ظاهراً نامتناسب، و آن مکانیزم‌های دفاعی درواقع تلاش‌های ناامیدانه همان کودکِ درون است؛ کودکی که هیچ‌وقت فرصت پردازش یا فرار از درد و ترسش را نداشته.



• More: @BESHKAN_PROXY