از آن چرم کاهنگران پشتِ پای
بپوشند هنگامِ زخمِ دَرای

همان کاوه آن بر سرِ نیزه کرد
همانگه زِ بازار برخاست گَرد

چُن آن پوست بر نیزه بر دید کی
به نیکی یکی اَختَر افگند پی

بیاراست آنرا به دیبایِ روم
زِ گوهر برو پیکر و زَرّ بوم

بزد بر سرِ خویش چون گِرد ماه
یکی فالِ فرّخ، پی افگند شاه

فرو هِشت ازو سُرخ و زرد و بنفش
همی خواندْش، کاویانی دِرَفش

از آن پس هر آنکس که بگرفت گاه
به شاهی به سر برنهادی کلاه

بَران بی‌بها چرمِ آهنگران
برآویختی نوبنو گوهران

ز دیبایِ پرمایه و پرنیان
بَران گونه گشت اخترِ کاویان

که اندر شبِ تیره چون شید بود
جهان را ازو دل پُر اومید بود

#ایران‌آزاد