امروزه فضـای اطلاع‌رسانـی بـه گونـه‌ای اسـت کـه گاهـی مسیـر پیشرفـت پروژه‌هـای اجرایـی و عملیاتـی کشور، در غبارِ هیاهـوهـا و حاشیـه‌هـا گـم مـی‌شود. وقتـی بـه جنـسِ برخـی از ایـن جریان‌سازی‌هـا علیـه مدیران و دسـت‌اندرکاران نگاه مـی‌شود، جای خالـیِ استدلال‌هـای فنـی و اسنادِ متقـن بـه وضوح حـس مـی‌شود. گویـی در ایـن مدل از برخوردهـا، هدف بیـش از آنکـه نقـدِ منصفانـه یـا اصلاحِ امور باشـد، ایجاد شکاف و کمرنـگ کردنِ دستاوردهـای عملیاتـی اسـت؛ پروژه‌هـایـی کـه قرار اسـت بـا هدفِ گره‌گشایـی و حـل ناترازی‌هـا پیـش برونـد، در ایـن فضـا بـه جای آنکـه بـا شاخـص‌هـایِ ملموس و فنـی سنجیده شونـد، آماجِ هجمـه‌هایـی قرار مـی‌گیرنـد کـه غالبـاً فاقـدِ پشتوانـه‌یِ تحقیقـی هستنـد.
ایـن مدل از جریان‌سازی، وابستگـیِ شدیـدی بـه فضـایِ مجازی دارد. در واقـع، ایـن محیـطِ دیجیتال بـه بستری تبدیـل شده کـه در آن قدرتِ نفوذِ یـک ادعـا، نـه بـا "مستنـد بودن"، بلکـه بـا "تکرارِ حجـمِ مطلـب" سنجیده مـی‌شود. اگـر ایـن تریبون‌هـایِ بدونِ فیلتـر و بدونِ مرز از ایـن جریان‌هـا گرفتـه شود، آنچـه باقـی مـی‌مانـد، مجموعـه‌ای از ادعـاهـای بـی‌پشتوانـه اسـت کـه در میدانِ واقعیـت، قابلیـتِ آزمون و اثبات ندارنـد. ایـن وابستگـی بـه محیـطِ مجازی، نوعـی "زیسـتِ مصنوعـی" ایجاد کرده کـه حیاتِ آن تنهـا در گروِ تولیـدِ مداومِ حاشیـه اسـت.
نتیجـه‌یِ ایـن رویکرد، ایجادِ فضایـی مـه‌آلود اسـت کـه در آن، مرزِ بیـنِ نقـدِ تخصصـی و تخریـبِ هدفمنـد گـم مـی‌شود. آن چیزی کـه در نهایـت از ایـن هیاهـو باقـی مـی‌مانـد، نـه اصلاحِ امور و نـه گره‌گشایـی، بلکـه ایجادِ سردرگمـی و یأسِ عمومـی اسـت؛ در حالـی کـه راهِ درسـت، بازگشـت بـه واقعیـت‌هـا و قضاوت بـر اساس خروجـی‌هـایِ ملموسِ پروژه‌هـا و عملکردِ میدانـی اسـت، نـه آنچـه در حواشـیِ فضـایِ مجازی تولیـد مـی‌شود.
متاسفانـه در ایـن ایام شاهـد نوشتـه‌هـا و مطالـب نادرسـت و ناصوابـی در مورد دانشگاه و مسئولیـن دانشگاه بودیـم کـه بازیچـه دسـت شبکـه‌هـای معانـد قرار گرفتـه اسـت. بسیـج دانشجویـی بعنوان یـک تشکـل انقلابـی هـر گونـه بـداخلاقـی و دروغ پردازی را شدیداً محکوم مـی‌کنـد و ضمـن تاکیـد بـر نقـد منصفانـه، همـه اقشار دانشگاهـی را بـه ایـن گفتـه رهبـر معظـم انقلاب توصیـه مـی‌کنـد کـه "وحدت موکدا و مکررا تذکـر داده مـی‌شود".