‍‍ پهپاد انتحاری با آنتن جدید

در تصویر ارائه‌شده در اخبار نیمروزی از پهپاد کشورمان ، دو سامانه کلیدی بوضوح مشخص است؛ تجهیزاتی که هر کدام نقشی حیاتی در حفظ یکپارچگی عملیاتی این پهپاد ایفا می‌کنند.

اولین مورد، آنتن استوانه‌ای و مرتفع نصب‌شده روی بدنه (در سمت چپ)، هسته‌ی اصلی سامانه ارتباطی پهپاد با ایستگاه کنترل زمینی (GCS) محسوب می‌شود. این آنتن عمودی معمولاً در باندهای رادیویی VHF یا UHF کار می‌کند و وظیفه برقراری لینک داده (Data Link) را بر عهده دارد. از طریق همین لینک، فرمان‌های هدایتی لحظه‌ای، داده‌های تله‌متری نظیر سرعت، ارتفاع و سوخت، و ... به ایستگاه زمینی ارسال می‌شود. استفاده از آنتن مرتفع در این طراحی، نشان‌دهنده تلاش برای افزایش برد عملیاتی و حفظ زاویه پوشش ۳۶۰ درجه است تا در هنگام تغییر جهت‌های ناگهانی پهپاد، ارتباط قطع نشود.

در سمت مقابل، سنسور کوچک و ظریفی که روی بال قرار گرفته است (در سمت راست)، نقشی متفاوت اما به همان اندازه حیاتی دارد. این قطعه معمولاً به عنوان حسگر پیتوت-استاتیک (Pitot-static) یا آنتن دریافت‌کننده سیگنال‌های ماهواره‌ای ناوبری (GPS/GLONASS) عمل می‌کند. اگر این قطعه حسگر پیتوت باشد، با سنجش فشار هوای محیط، داده‌های لازم برای محاسبه دقیق سرعت هوایی را در اختیار واحد پردازش مرکزی (Flight Control Unit) قرار می‌دهد تا از بروز پدیده واماندگی یا از دست رفتن تعادل در پرواز جلوگیری شود. در صورت آنتن ماهواره‌ای بودن، وظیفه تعیین موقعیت مکانی دقیق هدف و هدایت خودکار پهپاد در طول مسیر پروازی را بر عهده دارد.

به طور کلی، ترکیب این دو زیرسامانه در کنار هم، معماری استاندارد یک پهپاد مدرن را شکل می‌دهد. آنتن بلند مسیر ارتباطی و کنترلی را فراهم می‌کند و سنسور کوچک روی بال، داده‌های فیزیکی و مکانی لازم برای پایداری و هدایت را تامین می‌نماید. بدون وجود هر یک از این تجهیزات، پهپاد عملاً کور و ناشنوا خواهد بود و در معرض خطر قطع کامل ارتباط یا سقوط در میانه راه قرار می‌گیرد.

⚓️ @Navy_Iranian | #Ashkan