امروز فرخنده میلاد آقایی است که در اوج سوگ، دلتنگی‌مان را تسکین داد و ما را به حرکت در ادامه مسیر امیدوارتر کرد.

🔸 آقایی که مدت‌ها در گمنامی، همراه آقای شهید ما بود؛
🔹 آقایی که در کنار پدر، سال‌ها بارِ کارهای سخت کشور را به دوش کشید؛
🔸 آقایی که در بزنگاه‌های مهم، اهل شناخت و بصیرت بود و برای جلوگیری از نفوذ و انحراف، حضورش ضروری دانسته شد؛
🔹 آقایی که اختلافات و مسائل پیچیده مسئولان را به او می‌سپردند؛
🔸 آقایی که هم‌زمان با حضور در میدان‌های بزرگ، از قرآن جدا نمی‌شد و انس با آن را توصیه می‌کرد؛
🔹 آقایی که دغدغه محرومان داشت و خدمت به آنان را نه یک شعار، که عادتی خانوادگی می‌دانست؛
🔸 آقایی که کشور را با تمام ظرفیت‌هایش می‌شناخت و برای آبادانی و پیشرفت آن، نگاه کلان و آینده‌نگر داشت؛
🔹 و آقایی که در برابر رهبرش، خود را سربازی می‌دانست که پاسخ او تنها یک چیز بود: «چشم قربان!»

امروز، در سالروز میلادش، بیش از آنکه بخواهیم از یک چهره سخن بگوییم، باید از یک «راه» بگوییم؛
راهِ گمنامی، اخلاص، مجاهدت، شناخت، خدمت و وفاداری.

میلادتان فرخنده باد،
و سایه‌تان مستدام بر سر این راه و رهروانش. 🌱