بسم الله الرحمن الرحیم
وَٱعتَصِمُواْ بِحَبلِ ٱللَّهِ جَمِيعٗا وَلَا تَفَرَّقُواْ وَٱذكُرُواْ نِعمَتَ ٱللَّهِ عَلَيكُم ... (سوره آل عمران، آیه ۱۰۳)

🔸 به امر قرآن کریم تا کنون سکوت کردیم و در برابر ایراداتی که بر تفاهم‌نامه بین رؤسای جمهور ایران و ایالات متحده وارد بود در جهت عدم ضربه به بنیهٔ اجتماعی مذاکره کنندگان در برابر دشمنان، صبر پیشه کردیم؛ اما واقعیت آن است همانطور که در قسمت اخیر آیه مذکور نیز به پاسداشت نعمت ولایت مامور گشته‌ایم با توجه به پیام صریح ولی امرمان و با احترام به تیم مذاکره کننده، نکاتی واقع‌بینانه بیان می‌گردد:

1⃣ بر پایهٔ تجربیات گذشته هیچ‌گاه مشاهده نشده است که ایالات متحده در معاهدات حقوقی پایبند به مفاد آن باشد و همواره ثابت نموده که از انعقاد قرارداد فقط پوشیدن کروات و نشستن پای میز را یاد گرفته‌اند. همانگونه که مبرهن است انسان خردمند نیز باید تجربیات خود را مبنای عمل قرار دهد نه لبخند دشمن را. مگر نه آن‌است که در تمام مذاکرات مستقیم و غیرمستقیم با آمریکا، هیچگاه توافقات حاصله به نفعی برای ملت ایران تبدیل نشده است؟ پس چگونه است که دوباره تفاهمی با او منعقد می‌شود که در آن به نظام دوآلیستی ایالات متحده و عدم پایبندی کنگره به هرگونه تفاهم با دولت‌های خارجی توجهی نمی‌شود!؟ واقعیت این است که در برجام به عنوان یک نمونه برجسته، ادعا شد دولت ایالات متحده پس از امضای برجام، در ذیل آن به صورت رسمی تعریف می‌شود در حالی که امضای کری تضمین نبود و با توجه به نظام حقوقی ایالات متحده البته چنین مواجهه‌ای دور از انتظار نبود. در هرحال تکرار رفتارهای قبلی که نتیجه مطلوبی نداشته‌اند، با هیچ محاسباتی توجیه‌پذیر نیست.

2⃣ در متن تفاهم‌نامه به صورت صریح اشاره گشته است که اجرای این تفاهم‌نامه و ادامه مذاکرات به منظور دستیابی به توافق نهایی منوط به برقراری کامل آتش‌بس در تمام جبهه‌ها علیه ایران و متحدان آن می‌باشد، در حالی‌که از ساعات ابتدایی انتشار تفاهم‌نامه تا کنون بارها آتش‌بس در لبنان و سایر جبهه‌ها شکسته شده است. بنابراین با توجه به نقض‌های مکرر تعهدات و عدم تحقق پیش‌شرط‌های تصریح‌شده در متن تفاهم‌نامه از سوی طرف مقابل، انتظار می‌رود ریاست محترم شعام ضمن اتخاذ رویکردی مبتنی بر صیانت از حقوق و منافع کشور، نسبت به بازنگری در روند اجرای تعهدات ناشی از این تفاهم‌نامه و خروج از آن اقدام نمایند، بدیهی است که انجام اقدام متقابل علیه رژیم سفاک صهیونی تنها پاسخ متناسب با رفتار دشمنان است.

3⃣ در تمام جنگ‌ها یکی از مهم‌ترین مسائل، تعیین دولت متجاوز و مشخص شدن وضعیت غرامت است؛ در حالیکه در این مورد، هیچ اشاره‌ای به دولت متجاوز و مسئولیت بین‌المللی او نشده است که این اتفاق باعث عدم امکان تحقق بسیاری از حقوق ملت ایران ناظر به جنگ رمضان می‌شود. علاوه‌بر این، محدود کردن غرامت به صندوق ۳۰۰ میلیارد دلاری، با ابهامات فراوان همراه است که چنین موضوعی باعث عدم امکان پیگیری بین‌المللی به صورت الزام آور می‌شود.

4⃣ آنچه امروز بر همگان آشکار گشته و قلب هر مؤمن بصیری را به درد می‌آورد، سخن صریح رهبر معظم انقلاب است که فرمودند: بنده علی‌الاصول نظر دیگری داشتم. این جمله کوتاه، سنگین‌ترین بار تاریخی را در خود حمل می‌کند. مگر نه آنکه در فرازی از تاریخ اسلام، عدم درایت عده‌ای سبب نارضایتی امام و بر جای ماندن عبارت :«إنّی کنتُ ناهیاً فعصیتمونی» (من شما را نهی کردم اما نافرمانی کردید) در دل تاریخ شد. خطای در دستگاه محاسباتی گاه آنقدر سنگین می شود که امتی را تا سالها در مضیقه قرار می دهد.
امروز نیز انتظار می‌رود مسئولان و مدیران کشور، به‌صورت شفاف تبیین کنند که بر اساس چه ملاحظات، ارزیابی‌ها و استدلال‌هایی، شرایط به‌گونه‌ای رقم خورده است که ولی امر مسلمین تصمیمی را اتخاذ کردند که بنا بر تصریح خود ایشان، «علی‌الاصول» موافق آن نبودند.
رهنمودهای مقام معظم رهبری و امامین پیش از ایشان، همواره استوار بر عدم اعتماد به ایالات متحده، بومی‌سازی قدرت و بازتولید اقتدار در زمینه دکترین دفاعی بوده است؛ تا جایی که مذاکره با ایالات متحده را غیر هوشمندانه، غیر عاقلانه و غیر شرافتمندانه توصیف کردند. از این منظر، به نظر می‌رسد بخشی از مواضع مطرح‌شده از سوی شعام در طی این ایام، ناشی از برداشت متفاوت یا عدم توجه کافی به ابعاد راهبردی رهنمودهای مقام معظم رهبری در حوزه سیاست خارجی و امنیت ملی باشد؛ رهنمودهایی که طی سالیان متمادی، چارچوبی روشن برای صیانت از منافع ملی و اقتدار کشور ترسیم کرده‌اند. با این حال، باور داریم که بازگشت به این چارچوب‌های بنیادین و توجه به تجارب انباشتۀ انقلاب اسلامی، می‌تواند زمینه‌ساز همگرایی بیشتر در زمینه امنیت، اقتدار و منافع ملی کشور باشد.